... καιρό είχα να μπώ να γράψω και γω το κατιτίς μου, αλλά σήμερα νιώθω πως είναι επιβεβλημένο από άνωθεν να εξωτερικεύσω μια δυο σκέψεις καθώς έρχεται στη ζωή κάθε νοήμονος ανθρώπου μια στιγμή που αυτός ναρωτιέται: " ρε τελικά, μήπως ο γυαλός ειναι ευθύς αλλά εμείς σαλπάρουμε στραβά?"
Ο λόγος της αναζήτησης αυτής ήρθε αβίαστα σήμερα το πρωί που για ακόμα μια φορά κλήθηκα να κάνω τη δουλειά κάποιου άλλου. Δεν υπάρχει για μένα πιο άσχημο συναίσθημα από το να με κάνεις κανείς να νιώσω εκτεθημένος, άχρηστος και χαζός. Έχω περάσει κατά το παρελθόν με σχετική επιτυχία και τα τρία τέστ - της έκθεσης σε κακόβουλο κοινό, της αχρηστίας και της ηλιθιότητας- και όποτε καλούμαι να τα επαναλάβω, το κάνω με το στανιό. Απ' την άλλη, το να κάνεις τη δουλειά κάποιου άλλου- εξυπηρέτηση κατά το κοινωνικώς λεγόμενο- για κάποιον άλλον προυποθέτει μερικά πράγματα όπως το να σου έχει εξηγηθεί επακριβώς το τι πρέπει να κάνεις καθότι είσαι άσχετος, το με ποιον έχεις να κάνεις, το που κλπ κλπ.
Δεν θα αναφερθώ στο τι είχα να κάνω και τι τράβηξα για να το φέρω εις πέρας καθώς πάει τέλειωσε, πάλιωσε, θάφτηκε. Θα αναφερθώ όμως σο τι προκάλεσε: Βρισιές, κουτοπονηριά και ξέσπασμα τελικά σε κάποιον που ίσως και να μη φταίει, όπως πάντα δυστυχώς. Ο κόσμος σήμερα είναι τόσο πιεσμένος, τόσο απογοητευμένος και τόσο αγχωμένος που σαν αρπακικό στο κλουβί, αν δει ένα μικρό και κακόμοιρο ζωάκι να χει κατά λάθος μπει στο χώρο του, θα το κατασπαράξει.Όχι, δεν είμαι κακόμοιρο ζωάκι, είμαι ένας απελπισμένος μαλάκας 100 κιλών, που αντί να ξυλοφορτώνω άλλους μαλάκες καθημερινώς και αδιαλείπτως μπας και ο δρόμος δε μυρίζει πλέον σκατό, το παίζω ευγενής και καλλιεργημένος, τη στιγμή που κάποιος ή κάποιοι θεωρούν απλώς δυσβάσταχτο το έργο που καλούνται να επιτελέσουν. Και αν έχετε παρατηρήσει, οι πιο βαριεστημένοι και μη εξυπηρετικοί, μην πω ερειστικοί, είναι και οι πιο βολεμένοι.Αυτοί δηλαδή που ακόμα και εργατικό ατύχημα να προκαλέσουν, δε θα λογοδοτήσουν πουθενά. Κι αυτό γιατί? γιατί απλά δεν έχουν κίνητρο. Επιπλέον κίνητρο. Αυτό που θα σε κάνει να κυνηγήσεις ίσως μια παιδική φαντασίωση, μια εφηβική τρέλα. Βλέπω καθημερινά πρόσωπα με αγωνία να προσπαθούν το ένα να επιβληθεί στο άλλο, είτε με την προσβολή, είτε με την κλασσική πλέον ατάκα " Ξες ποιος είμαι γω??", είτε με το να μειώνεις κάποιον επειδή δεν είναι αναγκασμένος να γνωρίζει τη δουλειά σου, σκατοτεμπέλη του λερατά. Καταφανώς, εμπίπτω στην τελευταία κατηγορία.
Αν νιώθω θιγμένος? Βαθύτατα. Κι όχι επειδή δεν έκανα κάτι σωστά, αλλά επειδή κάποιος για να νιώσει καλύτερα στημιζέρια του με έκανε έστω και για δετερόλεπτα να νιώσω αμήχανα. Επίσης, νιώθω αμήχανα καθώς μετά τον κρότο έρχεται και η αστραπή, κ αυτή χτύπησε και αυτή τη φορά προς πολλές και άσχετες κατευθύνσεις. Η γεύση που μου αφήνει η όλη πλάκα είναι μια ξινίλα, καθώς για ακόμα μια φορά ένιωσα την μεγάλη ανάγκη να απομονωθώ, αλλά και τη μεγάλη ανυπομονισία μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθώ αντιμέτωπος με μια παρόμοια κατάσταση. Και ελπίζω και τότε να συντάσσω το δεύτερο μέρος του αγαπητού ημερολογίου, και όχι κάποιος άλλος το αστυνομικό δελτίο στα Νέα...
Σάββατο, 12 Ιουλίου 2008
Σάββατο, 24 Μαΐου 2008
Περί επιτυχίας....
... έχω να πω μια ιστορία, από τη λαική παράδοση της Κρήτης. Πριν από κάμποσα χρόνια, ήταν ένας γερμανός τουρίστας, συνταξιούχος επιχειρηματίας, όπου με τη γυναίκα του και ένα φιλικό ζευγάρι επισκέπτονταν κάθε καλοκαίρι το νησί για διακοπές. Η ζωή που έκανε η παρέα και τα ξενοδοχεία στα οποία έμεναν έδειχαν ότι επρόκειται για πλούσιους, επιτυχημένους επιχειρηματίες. Πολλά ήταν τα μεσημέρια που η παρέα μετά το μπάνιο της πήγαιναν στην ψαροτεβέρνα του Μιχάλη-τυχαίο το όνομα- ενός ψαρά, που από τις 5 το πρωί μέχρι και τις 10 το πρωί έβγαινε στο πέλαγος να ψαρέψει τόσα κιλά, όσα χρειάζονταν για την πελατεία του, που ήταν σχεδόν τακτική. ¨Οταν έδενε τη βαρκούλα του κάθονταν με τις ώρες στο ταβερνάκι του, όπου μαγείρευαν τα παιδιά του και η γυναίκα του, και έπινε τα ουζάκια του, μίλαγε με τους παλιόφιλούς του και χαίρονταν την πελατεία του.
Μετά από μερικά χρόνια, και αφού ο γερμανός επιχειρηματίας, που φαίνονταν πανέξυπνος άνθρωπος, ρωτάει το Μιχάλη" Ρε φίλε, έρχομαι τόσα χρόνια σε σένα και πραγματικά θέλω να σε ρωτήσω κάτι, με όλο το θάρρος. Δουλεύεις μόνο 5 ώρες τη μέρα, Γιατί δε δουλεύεις άλλες 5??" Ο Μιχάλης του απαντά " Γιατί να δουλέψω παραπάνω?? " , " Μα για να αγοράσεις και μια δεύτερη βάρκα", απαντα ο γερμανός ανακλαστικά. "και μετά τι??" λέει ο ταβερνιάρης. " μετα θα ψαρεύεις περισσότερη λεία, θα αγοράσεις και άλλες βάρκες, θα δουλεύεις περισσότερο,θα επεκτείνεις την ταβέρνα, θα έχεις περισσότερο προσωπικό και μοιραία περισσότερα λεφτά" του λέει ο γερμανός, με ύφος διδακτικό. Ο Μιχάλης δεν πτοείαται, και απαντά " Και μετά, τι??" . Εκνευρισμένος από τη "βλακεία" του Μιχάλη ο Γερμανός του απαντά " Μα μετά θα κάθεσαι όλη την υπόλοιπη μέρα και θα πίνεις τα ουζάκια σου στην ταβέρνα σου χωρίς να σε ενοχλεί κανείς" . Γελώντας ο Μιχάλης του λέει " μα γιατί, και τώρα τι κάνω??"
Σε καμια περίπτωση η ιστορία αυτή δεν έχει σαν δίδαγμα την τεμπελιά. Έχει όμως σίγουρο δίδαγμα το νόημα της ζωής το ίδιο. Κάποιοι θεωρούν πως με το να έχουν παραπάνω λεφτά, ή με το να ζουν σε επαύλεις και να οδηγούν κούρσες εκατομμυρίων ή με το να φιγουράρουν στα περιοδικά σα διάσημοι, έχουν βρει και το νόημα της ζωής, την αυτοεκπλήρωσή τους. Ο Έλληνας, γι αυτό έχει και υψηλότερο μέσο όρο ζωής, είχε μάλλον, γιατί απλά τον ένοιαζε μόνο να περνάει καλά, να δουλεύει τόσο όσο χρειάζεται για να του μένουν στην άκρη για διασκέδαση. Περισσότερο εισόδημα μοιραία σημαίνει και περισσότερα έξοδα, όχι επειδή οι βασικές ανλαγκες άλλαξαν, αλλά οι ένθετες και ανούσιες ανάγκες της επίδειξης και της αυτοεπιβεβαίωσης πολλαπλασιάστηκαν. Γιατί όπως και να το κάνουμε, ο άνθρωπος, όπως και κάθε βιολογικός οργανισμός έχει μια αποστολή να επιτελέσει: να επιβιώνει, και να αναπαράγεται. Όσο η παραπάνω πρόταση σας ξενίζει, ή όσο παραπάνω πουριτανό ή και δεξιό με θεωρείτε, τόσο παραπάνω προσκόλληση στα πρότυπα τα οποία κράζετε έχετε.
Και τελικά εύχομαι, όταν θα συνειδητοποιήσετε, όπως και γω αρχίζω να το συνειδητοποιώ σιγά σιγά, πως η ευτυχία βρίσκεται μέσα σας και όχι γύρω σας, να μην χρειάζεστε ψυχίατρο :P
Μετά από μερικά χρόνια, και αφού ο γερμανός επιχειρηματίας, που φαίνονταν πανέξυπνος άνθρωπος, ρωτάει το Μιχάλη" Ρε φίλε, έρχομαι τόσα χρόνια σε σένα και πραγματικά θέλω να σε ρωτήσω κάτι, με όλο το θάρρος. Δουλεύεις μόνο 5 ώρες τη μέρα, Γιατί δε δουλεύεις άλλες 5??" Ο Μιχάλης του απαντά " Γιατί να δουλέψω παραπάνω?? " , " Μα για να αγοράσεις και μια δεύτερη βάρκα", απαντα ο γερμανός ανακλαστικά. "και μετά τι??" λέει ο ταβερνιάρης. " μετα θα ψαρεύεις περισσότερη λεία, θα αγοράσεις και άλλες βάρκες, θα δουλεύεις περισσότερο,θα επεκτείνεις την ταβέρνα, θα έχεις περισσότερο προσωπικό και μοιραία περισσότερα λεφτά" του λέει ο γερμανός, με ύφος διδακτικό. Ο Μιχάλης δεν πτοείαται, και απαντά " Και μετά, τι??" . Εκνευρισμένος από τη "βλακεία" του Μιχάλη ο Γερμανός του απαντά " Μα μετά θα κάθεσαι όλη την υπόλοιπη μέρα και θα πίνεις τα ουζάκια σου στην ταβέρνα σου χωρίς να σε ενοχλεί κανείς" . Γελώντας ο Μιχάλης του λέει " μα γιατί, και τώρα τι κάνω??"
Σε καμια περίπτωση η ιστορία αυτή δεν έχει σαν δίδαγμα την τεμπελιά. Έχει όμως σίγουρο δίδαγμα το νόημα της ζωής το ίδιο. Κάποιοι θεωρούν πως με το να έχουν παραπάνω λεφτά, ή με το να ζουν σε επαύλεις και να οδηγούν κούρσες εκατομμυρίων ή με το να φιγουράρουν στα περιοδικά σα διάσημοι, έχουν βρει και το νόημα της ζωής, την αυτοεκπλήρωσή τους. Ο Έλληνας, γι αυτό έχει και υψηλότερο μέσο όρο ζωής, είχε μάλλον, γιατί απλά τον ένοιαζε μόνο να περνάει καλά, να δουλεύει τόσο όσο χρειάζεται για να του μένουν στην άκρη για διασκέδαση. Περισσότερο εισόδημα μοιραία σημαίνει και περισσότερα έξοδα, όχι επειδή οι βασικές ανλαγκες άλλαξαν, αλλά οι ένθετες και ανούσιες ανάγκες της επίδειξης και της αυτοεπιβεβαίωσης πολλαπλασιάστηκαν. Γιατί όπως και να το κάνουμε, ο άνθρωπος, όπως και κάθε βιολογικός οργανισμός έχει μια αποστολή να επιτελέσει: να επιβιώνει, και να αναπαράγεται. Όσο η παραπάνω πρόταση σας ξενίζει, ή όσο παραπάνω πουριτανό ή και δεξιό με θεωρείτε, τόσο παραπάνω προσκόλληση στα πρότυπα τα οποία κράζετε έχετε.
Και τελικά εύχομαι, όταν θα συνειδητοποιήσετε, όπως και γω αρχίζω να το συνειδητοποιώ σιγά σιγά, πως η ευτυχία βρίσκεται μέσα σας και όχι γύρω σας, να μην χρειάζεστε ψυχίατρο :P
Δευτέρα, 28 Απριλίου 2008
VMware Server 1.0.5 σε Ubuntu Hardy Heron 8.04
Αχ, οι διακοπές του πάσχα. Οικογενειακές στιγμές γαλήνης και ηρεμίας, δηλαδή ευκαιρία για κάψιμο! Έχοντας εγκαταστήσει τη φρέσκια έκδοση του Ubuntu linux, έπρεπε να ξαναστήσω ένα VM (virtual machine) ώστε να μη χρειάζεται να κάνω συνεχή reboot για δουλειές που χρειάζονται windows, και δε δουλεύουν σε wine. Για όσους καταλαβαίνουν για τι πράγμα μιλάμε, ακολουθεί guide!
Προφανώς πρέπει πρώτα να εγκαταστήσουμε το VMware Server. Δεν βρίσκεται στα restricted repositories ακόμη, οπότε θα το κατεβάσουμε από το official site. Πηγαίνουμε λοιπόν στο vmware.com και συγκεκριμένα εδώ και κατεβάζουμε την τελευταία έκδοση, 1.0.5 σε tar binary, ενώ σε άλλο tab ζητάμε να μας δώσει serial number. Το αποσυμπιέζουμε κάπου, και τρέχουμε σε κονσόλα
sudo ./vmware-install.pl
Αφήνουμε όλα τα defaults, ή παραμετροποιούμε όπως θέλουμε, εκτός από όταν μας πει "Do you want this program to try to build the vmmon module for your system (you need to have a C compiler installed on your system)?". Εδώ απαντάμε όχι, και κατεβάζουμε ένα μικρό patch, το οποίο θα διορθώσουμε όμως με το χέρι. Κατεβάζουμε λοιπόν αυτό εδώ, και το αποσυμπιέζουμε κάπου, και ανοίγουμε το φάκελο. Αποσυμπιέζουμε το vmmon.tar που βρίσκεται μέσα, και το σβήνουμε (το vmmon.tar). Πηγαίνουμε στο /vmmon-only/include/vcpuset.h και ψάχνουμε εκεί που λέει #include “asm/bitops.h” to και το αλλάζουμε σε #include “linux/bitops.h και δεν ρωτάμε πολλά πολλά. Το σώζουμε, κάνουμε όλο το φάκελο vmmon-only ένα ωραίο .tar ονόματι vmmon.tar και πάμε να τρέξουμε το update. Εδώ να σιγουρευτούμε πως έχουμε ότι χρειάζεται για να κάνουμε build, αν δεν τα έχουμε τρέχουμε
sudo aptitude install build-essential
οπότε πηγαίνουμε στο φάκελο του update (vmware-any-any-update115), και τρέχουμε
sudo ./runme.pl
Τώρα πατάμε yes εκεί που ζητάει να κάνει compile το module. Αν πάνε όλα καλά, θα το κάνει (έστω και με κάποια warnings). Ζούπερ, μόλις το εγκαταστήσαμε. Προσπαθώντας να το τρέξω όμως, μου βγήκε error ότι δε μπορεί να βρει κάποια gcc libraries. Δε μασάμε, και τρέχουμε το πρόγραμμα με την εντολή
LD_PRELOAD=/lib/libgcc_s.so.1 vmware
και.... όπως ξαναείπαμε, ζούπερ! Μόλις έτρεξε το VMware Server! Τώρα αρκεί μέσω του gui να εγκαταστήσουμε ένα λειτουργικό και είμαστε έτοιμοι να το παίξουμε geeks και να εντυπωσιάσουμε τους φίλους μας! :P
Προφανώς πρέπει πρώτα να εγκαταστήσουμε το VMware Server. Δεν βρίσκεται στα restricted repositories ακόμη, οπότε θα το κατεβάσουμε από το official site. Πηγαίνουμε λοιπόν στο vmware.com και συγκεκριμένα εδώ και κατεβάζουμε την τελευταία έκδοση, 1.0.5 σε tar binary, ενώ σε άλλο tab ζητάμε να μας δώσει serial number. Το αποσυμπιέζουμε κάπου, και τρέχουμε σε κονσόλα
sudo ./vmware-install.pl
Αφήνουμε όλα τα defaults, ή παραμετροποιούμε όπως θέλουμε, εκτός από όταν μας πει "Do you want this program to try to build the vmmon module for your system (you need to have a C compiler installed on your system)?". Εδώ απαντάμε όχι, και κατεβάζουμε ένα μικρό patch, το οποίο θα διορθώσουμε όμως με το χέρι. Κατεβάζουμε λοιπόν αυτό εδώ, και το αποσυμπιέζουμε κάπου, και ανοίγουμε το φάκελο. Αποσυμπιέζουμε το vmmon.tar που βρίσκεται μέσα, και το σβήνουμε (το vmmon.tar). Πηγαίνουμε στο /vmmon-only/include/vcpuset.h και ψάχνουμε εκεί που λέει #include “asm/bitops.h” to και το αλλάζουμε σε #include “linux/bitops.h και δεν ρωτάμε πολλά πολλά. Το σώζουμε, κάνουμε όλο το φάκελο vmmon-only ένα ωραίο .tar ονόματι vmmon.tar και πάμε να τρέξουμε το update. Εδώ να σιγουρευτούμε πως έχουμε ότι χρειάζεται για να κάνουμε build, αν δεν τα έχουμε τρέχουμε
sudo aptitude install build-essential
οπότε πηγαίνουμε στο φάκελο του update (vmware-any-any-update115), και τρέχουμε
sudo ./runme.pl
Τώρα πατάμε yes εκεί που ζητάει να κάνει compile το module. Αν πάνε όλα καλά, θα το κάνει (έστω και με κάποια warnings). Ζούπερ, μόλις το εγκαταστήσαμε. Προσπαθώντας να το τρέξω όμως, μου βγήκε error ότι δε μπορεί να βρει κάποια gcc libraries. Δε μασάμε, και τρέχουμε το πρόγραμμα με την εντολή
LD_PRELOAD=/lib/libgcc_s.so.1 vmware
και.... όπως ξαναείπαμε, ζούπερ! Μόλις έτρεξε το VMware Server! Τώρα αρκεί μέσω του gui να εγκαταστήσουμε ένα λειτουργικό και είμαστε έτοιμοι να το παίξουμε geeks και να εντυπωσιάσουμε τους φίλους μας! :P
Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008
Μου τη σπαει...
.... ο εξυπνακισμός από εξυπνόβλακες
.... αυτός που δεν έχει να μάθει τπτ και από κανένα καθώς ήδη τα ξέρει όλα, μα την ολότητά του.
.... το να είναι κανείς ισχυρογνώμων και να μη δέχεται να ακούσει τα καταφανή λάθη του.
.... το ότι κάποιοι δουλεύουμε καθημερινά και ξεχνάμε φοιτητικές ζωές και καλοπεράσεις και σαββατόβραδα, και κάποιοι άλλοι παίρνουν πτυχία με βαθμό της στιγμή που δεν έχουν πατήσει ποδάρι στη σχολή, και έχουν και ύφος που τελείωσαν πριν από σένα.
.... τα βολεμένα κωλόπαιδα, που μια ζωή μας καβαλάνε, μα στην πρώτη στραβή βάζουν τα κλάματα---- έχει η ζωή γυρίσματα μπάσταρδοι!!
.... η γυναίκα, που θέλει "χειρισμό" για να τη ρίξεις.
.... ο άνδρας που μωριδίζει
.... η φάτσα των δημοσίων υπαλλήλων όταν τους λες να κάνουν τη δουλειά τους και απλά να σε εξυπηρετήσουν.
.... που δε εφαρμόζονται οι νόμοι, κυρίως οι νόμοι της ηθικής.
.... που η απαξία σήμερα είναι αξία και τούμπαλιν.
.... που όταν κάποιος πηγαίνει σε ένα glamourous μαγαζί νομίζει ότι έχει ανέβει level σαν άνθρωπος. Ναι, έχω ακούσει και επιχειρηματολογία του τύπου "ποιος είσαι συ? πας guzel?" συνοδευόμενο με ματιά από το πλάι και πάνω. Όχι αλλά έχω τραγουδήσει πάω απ΄το μο*νί της θεια σου, μπετόβλακα.
.... που στοιβάζεσαι σα το σκυλι σε κωλομάγαζα εγκληματιών και προαγωγών μόνο και μόνο για να το παίξεις κάποιος.
.... που όλοι το παίζουν πλούσιοι, αλλά καπνίζουν στριφτά.
.... που όλοι το παίζουν πλούσιοι, μα θα παραπονεθούν για την ακρίβεια.
.... που είναι τόσο εύκολο να το παίξεις πλούσιος.
....που κάποια τέκνα αστκής τάξης δουλεύουν ώς φοιτητές και νομίζουν ότι έγιναν executive managers εν μια νυκτί.
.... που ότι δηλώσεις είσαι και δε λογοδοτείς σε κανένα.
.... που το παίζεις vegeterian με τη δερμάτινη τσάντα στον ώμο.
.... που ο κάθε χωριάτης κράζει τους αθηναίους επειδή το χωριό του δεν έχει τραμ.
.... που κάθε χωριάτης κράζει τους αθηναίους επειδή παραμελεί η κάθε κυβέρνηση την περιφέρεια, λες και ο απλός πολίτης της πρωτεύουσας είναι η κυβέρνηση.
.... που κάθε χωριάτης όταν έρχεται στην Αθήνα παρά το κράξιμο, βγάζει φωτογραφίες σα γιαπωνέζος και γυρνώντας στο χωριό το παίζει ταξιδεμένος.
.... που απουσιάζει πλήρως η αίσθηση της διακριτικότητας από όλους. Αν βλέπεις έναν να μη σ' απαντά μια δυο για προσωπικό του θέμα σημαίνει πως δε θέλει να σου πει, γι αυτό σκάσε αν δε μπορείς να κάνεις τπτ το χρήσιμο με το στόμα σου πέραν του να τρως...
.... που νομίζουμε ότι είμαστε οι καλύτεροι απ' όλους, τη στιγμή που μαστε τελευταίοι παντού ως χώρα.
.... που οι εκλογές είναι μέρα εκδρομής και οινοποσίας και όχι ώριμης απόφασης και περισυλλογής.
.... που όλοι λένε πως ο Ολυμπιακός στήνει το πρωτάθλημα. Ζώα, το στήσιμο, το ρουσφέτι και η μπινιά θέλει δυο. Κοινώς το πρωτάθλημα είναι διαγωνισμός του ποιος στήνει καλύτερα και με ποιους τα ματς, όλοι στήνουν μεταξύ τους, απλά οι γαύροι το κάνουν καλύτερα.
.... που ο Μπαοκ νομίζει ότι είναι η μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου και ότι όλοι θέλουν να τη διαλύσουν με κάθε τρόπο. Απώγειο αυταρέσκειας δηλαδή.
..................
.... αυτός που δεν έχει να μάθει τπτ και από κανένα καθώς ήδη τα ξέρει όλα, μα την ολότητά του.
.... το να είναι κανείς ισχυρογνώμων και να μη δέχεται να ακούσει τα καταφανή λάθη του.
.... το ότι κάποιοι δουλεύουμε καθημερινά και ξεχνάμε φοιτητικές ζωές και καλοπεράσεις και σαββατόβραδα, και κάποιοι άλλοι παίρνουν πτυχία με βαθμό της στιγμή που δεν έχουν πατήσει ποδάρι στη σχολή, και έχουν και ύφος που τελείωσαν πριν από σένα.
.... τα βολεμένα κωλόπαιδα, που μια ζωή μας καβαλάνε, μα στην πρώτη στραβή βάζουν τα κλάματα---- έχει η ζωή γυρίσματα μπάσταρδοι!!
.... η γυναίκα, που θέλει "χειρισμό" για να τη ρίξεις.
.... ο άνδρας που μωριδίζει
.... η φάτσα των δημοσίων υπαλλήλων όταν τους λες να κάνουν τη δουλειά τους και απλά να σε εξυπηρετήσουν.
.... που δε εφαρμόζονται οι νόμοι, κυρίως οι νόμοι της ηθικής.
.... που η απαξία σήμερα είναι αξία και τούμπαλιν.
.... που όταν κάποιος πηγαίνει σε ένα glamourous μαγαζί νομίζει ότι έχει ανέβει level σαν άνθρωπος. Ναι, έχω ακούσει και επιχειρηματολογία του τύπου "ποιος είσαι συ? πας guzel?" συνοδευόμενο με ματιά από το πλάι και πάνω. Όχι αλλά έχω τραγουδήσει πάω απ΄το μο*νί της θεια σου, μπετόβλακα.
.... που στοιβάζεσαι σα το σκυλι σε κωλομάγαζα εγκληματιών και προαγωγών μόνο και μόνο για να το παίξεις κάποιος.
.... που όλοι το παίζουν πλούσιοι, αλλά καπνίζουν στριφτά.
.... που όλοι το παίζουν πλούσιοι, μα θα παραπονεθούν για την ακρίβεια.
.... που είναι τόσο εύκολο να το παίξεις πλούσιος.
....που κάποια τέκνα αστκής τάξης δουλεύουν ώς φοιτητές και νομίζουν ότι έγιναν executive managers εν μια νυκτί.
.... που ότι δηλώσεις είσαι και δε λογοδοτείς σε κανένα.
.... που το παίζεις vegeterian με τη δερμάτινη τσάντα στον ώμο.
.... που ο κάθε χωριάτης κράζει τους αθηναίους επειδή το χωριό του δεν έχει τραμ.
.... που κάθε χωριάτης κράζει τους αθηναίους επειδή παραμελεί η κάθε κυβέρνηση την περιφέρεια, λες και ο απλός πολίτης της πρωτεύουσας είναι η κυβέρνηση.
.... που κάθε χωριάτης όταν έρχεται στην Αθήνα παρά το κράξιμο, βγάζει φωτογραφίες σα γιαπωνέζος και γυρνώντας στο χωριό το παίζει ταξιδεμένος.
.... που απουσιάζει πλήρως η αίσθηση της διακριτικότητας από όλους. Αν βλέπεις έναν να μη σ' απαντά μια δυο για προσωπικό του θέμα σημαίνει πως δε θέλει να σου πει, γι αυτό σκάσε αν δε μπορείς να κάνεις τπτ το χρήσιμο με το στόμα σου πέραν του να τρως...
.... που νομίζουμε ότι είμαστε οι καλύτεροι απ' όλους, τη στιγμή που μαστε τελευταίοι παντού ως χώρα.
.... που οι εκλογές είναι μέρα εκδρομής και οινοποσίας και όχι ώριμης απόφασης και περισυλλογής.
.... που όλοι λένε πως ο Ολυμπιακός στήνει το πρωτάθλημα. Ζώα, το στήσιμο, το ρουσφέτι και η μπινιά θέλει δυο. Κοινώς το πρωτάθλημα είναι διαγωνισμός του ποιος στήνει καλύτερα και με ποιους τα ματς, όλοι στήνουν μεταξύ τους, απλά οι γαύροι το κάνουν καλύτερα.
.... που ο Μπαοκ νομίζει ότι είναι η μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου και ότι όλοι θέλουν να τη διαλύσουν με κάθε τρόπο. Απώγειο αυταρέσκειας δηλαδή.
..................
Τρίτη, 15 Απριλίου 2008
Φωτογραφία και internet
Αν και κανείς θα μπορούσε κανείς να πει πολλά επί του θέματος, εγώ θα αναλωθώ σε ελάχιστα σημεία και μόνο.
Θεωρώ πως η φωτογραφία στην εποχή του διαδικτύου έχει χάσει πλήρως το νόημά της. Κάποτε, η ημέρα της οικογενειακής φωτογράφησης, ή της φωτογράφησης του νέου μέλους μιας οικογένειας ήταν μια μέρα ξεχωριστή και η φωτογραφία που προέκυπτε οικογενειακό κειμήλιο που συνόδευε για μια ζωή το άτομο ή την οικογένεια. Αργότερα, η φωτογραφία απέκτησε πιο casual χαρακτήρα, καθώς κάθε οικογένεια είχε τουλάχιστον μια μηχανή. Συνήθως, απαθανατίζονταν στιγμές από ταξίδια, διακοπές, γενέθλια, και γενικά στιγμές πάλι οικογενειακής φύσεως, συντροφικότητας.
Σήμερα, όπως προείπα, το νόημα της απαθανάτισης μιας στιγμής έχει χαθεί, καθώς και το νόημα της φωτογραφίας. Καθένας μας, ηλικίας από 18-30 έχει ένα προφίλ σε κάποιο site εθελούσιου φακελώματος τύπου facebook, myspace, hi5 κλπ-αν ζούσαν οι παππούδες μας και μας έβλεπαν να χαιρόμαστε αυτοφακελώμενοι, σίγουρα θα μας έδερναν με τη λουρίδα :P. Εκεί, θα δεί κανείς προφίλ ανθρώπων καθημερινών, που πολλ΄ς φορές αυτοπαρουσιάζονται ως κάτι άλλο απ' αυτό που είναι ή αυτοπροσδιορίζονται ως υπερβατικά ή εξώκοσμα όντα, που ανεβάζουν φωτογραφίες τους ψαρωτικές, σε φάσεις και στάσεις που επιδεικνύουν δύναμη, κακία, μίσος. Επίσης, θα δει κανείς τις παρέες που έχει ο καθένας. Μερικοί άνθρωποι ζουν μέσα από το διαδίκτυο και από αυτά τα sites, καθώς σκοπός της ζωής τους είναι να έχουν "φίλους", έτσι ώστε να μπαίνουν σε φωτογραφίες τρίτων. Άλλοι φωτογραφίζονται-όπως και η αφεντιά μου άλλωστε- για να δείξουν στους γύρω το νέο μαλλί τους ή το αμάξι τους ή δεν ξέρω τι άλλο.
Η φωτογραφία έχασε ανεπιστρεπτί το νόημά της. Δε τις βγάζουμε για να τις θυμόμαστε, αλλά για να τις ανεβάζουμε. Δε βγάζω τον εαυτό μου απέξω καθώς και γω υποκύπτω σ' αυτή τη μόδα. Αλλά αυτό που με ανησυχεί είναι το εξής: Τι σημαίνει όλη αυτή η συμπεριφορά μας? Σημαίνει το ότι έχουμε αποξενωθεί τόσο πολύ με το περιβάλλον μας και τους συνανθρώπους μας, έτσι ώστε έχουμε την ανάγκη να αυτοεπιβεβαιωνόμαστε ότι είμαστε συντροφικά όντα και ότι μας αγαπάνε, μέσω της επίδειξης φωτογραφιών? Πολλές φωτογραφίες, πολλοί φίλοι, πολύ μ' αγαπάνε. Σημαίνει μήπως αυταρέσκεια σε βαθμό ναρκισσισμού? Μήπως απλά το ότι έχουμε απωθημένα τεράστια σ' αυτή τη ζωή? Δεν ξέρω, αλλά η κατάσταση δεν είναι υγειής. Δείτε οι περισσότεροι τις φάτσες μας στις φωτογραφίες. Ποζάρουμε, δεν υπάρχει αυθορμητισμός! Αυτό είναι άρρωστο! Γιατί μας εντυπώνεται στο μυαλό πως πάντα κάποιος μας ακολουθεί με μια μηχανή και δε χαλαρώνουμε ουσιαστικά ποτέ. Γι' αυτό και υφίσταται τελικά η celebrito-λαγνεία.
Θεωρώ πως η φωτογραφία στην εποχή του διαδικτύου έχει χάσει πλήρως το νόημά της. Κάποτε, η ημέρα της οικογενειακής φωτογράφησης, ή της φωτογράφησης του νέου μέλους μιας οικογένειας ήταν μια μέρα ξεχωριστή και η φωτογραφία που προέκυπτε οικογενειακό κειμήλιο που συνόδευε για μια ζωή το άτομο ή την οικογένεια. Αργότερα, η φωτογραφία απέκτησε πιο casual χαρακτήρα, καθώς κάθε οικογένεια είχε τουλάχιστον μια μηχανή. Συνήθως, απαθανατίζονταν στιγμές από ταξίδια, διακοπές, γενέθλια, και γενικά στιγμές πάλι οικογενειακής φύσεως, συντροφικότητας.
Σήμερα, όπως προείπα, το νόημα της απαθανάτισης μιας στιγμής έχει χαθεί, καθώς και το νόημα της φωτογραφίας. Καθένας μας, ηλικίας από 18-30 έχει ένα προφίλ σε κάποιο site εθελούσιου φακελώματος τύπου facebook, myspace, hi5 κλπ-αν ζούσαν οι παππούδες μας και μας έβλεπαν να χαιρόμαστε αυτοφακελώμενοι, σίγουρα θα μας έδερναν με τη λουρίδα :P. Εκεί, θα δεί κανείς προφίλ ανθρώπων καθημερινών, που πολλ΄ς φορές αυτοπαρουσιάζονται ως κάτι άλλο απ' αυτό που είναι ή αυτοπροσδιορίζονται ως υπερβατικά ή εξώκοσμα όντα, που ανεβάζουν φωτογραφίες τους ψαρωτικές, σε φάσεις και στάσεις που επιδεικνύουν δύναμη, κακία, μίσος. Επίσης, θα δει κανείς τις παρέες που έχει ο καθένας. Μερικοί άνθρωποι ζουν μέσα από το διαδίκτυο και από αυτά τα sites, καθώς σκοπός της ζωής τους είναι να έχουν "φίλους", έτσι ώστε να μπαίνουν σε φωτογραφίες τρίτων. Άλλοι φωτογραφίζονται-όπως και η αφεντιά μου άλλωστε- για να δείξουν στους γύρω το νέο μαλλί τους ή το αμάξι τους ή δεν ξέρω τι άλλο.
Η φωτογραφία έχασε ανεπιστρεπτί το νόημά της. Δε τις βγάζουμε για να τις θυμόμαστε, αλλά για να τις ανεβάζουμε. Δε βγάζω τον εαυτό μου απέξω καθώς και γω υποκύπτω σ' αυτή τη μόδα. Αλλά αυτό που με ανησυχεί είναι το εξής: Τι σημαίνει όλη αυτή η συμπεριφορά μας? Σημαίνει το ότι έχουμε αποξενωθεί τόσο πολύ με το περιβάλλον μας και τους συνανθρώπους μας, έτσι ώστε έχουμε την ανάγκη να αυτοεπιβεβαιωνόμαστε ότι είμαστε συντροφικά όντα και ότι μας αγαπάνε, μέσω της επίδειξης φωτογραφιών? Πολλές φωτογραφίες, πολλοί φίλοι, πολύ μ' αγαπάνε. Σημαίνει μήπως αυταρέσκεια σε βαθμό ναρκισσισμού? Μήπως απλά το ότι έχουμε απωθημένα τεράστια σ' αυτή τη ζωή? Δεν ξέρω, αλλά η κατάσταση δεν είναι υγειής. Δείτε οι περισσότεροι τις φάτσες μας στις φωτογραφίες. Ποζάρουμε, δεν υπάρχει αυθορμητισμός! Αυτό είναι άρρωστο! Γιατί μας εντυπώνεται στο μυαλό πως πάντα κάποιος μας ακολουθεί με μια μηχανή και δε χαλαρώνουμε ουσιαστικά ποτέ. Γι' αυτό και υφίσταται τελικά η celebrito-λαγνεία.
Δευτέρα, 14 Απριλίου 2008
Μεσημεριανό "φαγητό"....
Πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό γυρίζω καθημερινή σπίτι μεσημεράκι. Κάθισα λοιπόν σαν άνθρωπος να φάω το κατιτίς μου, άνοιξα και την TV και αυτό που είδα, και πολύ περισσότερο αυτά που άκουγα με έκαναν να αναρωτιέμαι τι κόσμος είναι αυτός που με περιβάλλει τελικά. Επί μισό χρόνο, όοοολα τα κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας δείχνουν το πως και το γιατί και το αν ο Πασχάλης-aka το κορίτσι του μάη, σολ φα σολ φα σι ντο σι μιμιμι- ξενογ*μησε, πόσες φορές, σε ποιες στάσεις, αν είχε πληρεξούσιο από τα ΚΕΠ, αν τα πόδια του μυρίζουν κλπ.
Σήμερα μου κόπηκε και η όρεξη καθώς έλεγαν οι δημοσιογράφοι που περιέβαλαν τον δικηγόρο της ενάγουσας-aka πέτρα του σκανδάλου, ο τρίτος πόλος- τον ρώταγαν ακόμα και για τις καπ*τες που φόραγε ή δε φόραγε ο τραγουδιστής. Άλλοι αυτοί, οι δημοσιογράφοι των μεσημεριανών. Πετάξτε στο δρόμο σκουπίδια, θα περάσουν να τα μαζέψουν και θα το κάνουν και Super Θέμα. Ρωτάγαν λες και κάναν πολεμική ανταπόκριση.
Ρε γαμώτο, ειλικρινά, πως γίνεται το 80% του πληθυσμού να παρακολουθεί τέτοιας υφής γεγονότα?? Όχι απλώς να τα βλέπει όταν τρώει, αλλά να τα παρακιολουθεί και να τα ανάγει σε μείζονος σημασίας θέματα. Και μη μου πείτε ότι δεν είναι αντιπροσωπευτικά της κοινωνίας, καθώς όλα τα κανάλια, ιδιωτικά και δημόσια έχουν εκπομπές αυτής της υφής. Ένα έχω να πω, GET A FCUKIGN LIFEEEEE!!!!!!
Σήμερα μου κόπηκε και η όρεξη καθώς έλεγαν οι δημοσιογράφοι που περιέβαλαν τον δικηγόρο της ενάγουσας-aka πέτρα του σκανδάλου, ο τρίτος πόλος- τον ρώταγαν ακόμα και για τις καπ*τες που φόραγε ή δε φόραγε ο τραγουδιστής. Άλλοι αυτοί, οι δημοσιογράφοι των μεσημεριανών. Πετάξτε στο δρόμο σκουπίδια, θα περάσουν να τα μαζέψουν και θα το κάνουν και Super Θέμα. Ρωτάγαν λες και κάναν πολεμική ανταπόκριση.
Ρε γαμώτο, ειλικρινά, πως γίνεται το 80% του πληθυσμού να παρακολουθεί τέτοιας υφής γεγονότα?? Όχι απλώς να τα βλέπει όταν τρώει, αλλά να τα παρακιολουθεί και να τα ανάγει σε μείζονος σημασίας θέματα. Και μη μου πείτε ότι δεν είναι αντιπροσωπευτικά της κοινωνίας, καθώς όλα τα κανάλια, ιδιωτικά και δημόσια έχουν εκπομπές αυτής της υφής. Ένα έχω να πω, GET A FCUKIGN LIFEEEEE!!!!!!
Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008
Φοιτητικές Εκλογές
Ήρθε πάλι (και πέρασε για την ακρίβεια) η αποφράδα εκείνη μέρα των φοιτητικών εκλογών, έναν ακόμη θεσμό που μας προετοιμάζει για αυτά που θα ζήσουμε σε μεγαλύτερο βαθμό αύριο μεθαύριο στην κοινωνία, έναν μεγάλο δηλαδή διαγωνισμό δημοτικότητας, πίσω από τον οποίο όμως κρύβονται μεγάλα συμφέροντα για τους λίγους, τους οποίους ηλιθιωδώς υποστηρίζουν ψηφίζοντας τους οι πολλοί, τα λεγόμενα πρόβατα, βολεμένοι, ζώα, κολλημένοι, κομπλεξικοί και αρπακολίτες (καινούργια λέξη). Οκ, γίνομαι επιθετικός, όποιος όμως είναι ενεργός φοιτητής σε ελληνικό πανεπιστήμιο-ΤΕΙ και δεν φοράει παρωπίδες κόκκινες, μπλε, πράσινες κτλ μπορεί να δει την ματαιότητα των ετησίων φοιτητικών εκλογών. Για να μην είμαι άδικος, δεν μιλάω γενικά για όλους, μπορώ όμως να μιλήσω για το μεγαλύτερο ΤΕΙ της χώρας, που αν μη τι άλλο αποτελεί άκρως αντιπροσωπευτικό δείγμα, όντας από τα μεγαλύτερα ιδρύματα της χώρας.
Αρχικά ας μιλήσουμε για την ανάγκη της ύπαρξης των φοιτητικών παρατάξεων, κάτι που θεωρείται δεδομένο, όμως προφανώς έχει παρεξηγηθεί. Η ύπαρξή τους λοιπόν δικαιολογείται μόνο και μόνο από την ανάγκη της αντιπροσώπευσης των φοιτητών στη διοίκηση κάθε σχολής. Η επικοινωνία με καθηγητές, προέδρους, πρυτάνεις και λοιπούς για την από κοινού επίλυση προβλημάτων δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα. Έχοντας αυτό στο νου, ας σκεφτούμε ποιόν ψηφίσαμε εμείς και οι συμφοιτητές μας, και για ποιο λόγο. Εγώ ήδη αρχίζω και νιώθω πως υποτιμούν τη νοημοσύνη μου. Όσα χρόνια είμαι φοιτητής, δεν έχω δει τίποτα που να έχει κερδηθεί από καμία παράταξη. Μιλώντας μάλιστα για ένα ίδρυμα το οποίο, φαινομενικά τουλάχιστον, μαστίζεται από "υπο-χρηματοδότηση", θα πίστευε κανείς πως ακόμη και ο πιο αδιάφορος φοιτητής θα πολεμούσε για την καλυτέρευση των συνθηκών σε ένα μέρος, που καλώς ή κακώς θα αναγκαστεί να περάσει τουλάχιστον τέσσερα χρόνια από τη ζωή του. Όχι. Και όχι μόνο αδιαφορεί ο ίδιος, αλλά η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη λόγω των ίδιων των φορέων που υποτίθεται πως υπερασπίζονται τα συμφέροντά του! Οι υποτιθέμενοι "αγώνες" τους, δεν αποτελούν τίποτε άλλο από την εκάστοτε θέση του πολιτικού κόμματος που εκπροσωπεύουν, χωρίς καμία πραγματική ενέργεια. Πολιτικού κόμματος είπα; Μπα, κάποιο λάθος πρέπει να έχει γίνει...
Κι'όμως, οι σημαντικότερες φοιτητικές παρατάξεις διευθύνονται, διοικούνται, προγραμματίζονται, χρηματοδοτούνται από πολιτικά κόμματα. Ας ασχοληθούμε με τις τρεις μεγαλύτερες, μιας και οι υπόλοιπες ή είναι διασπασμένες σε αναρίθμητα παρακλάδια, είτε παίρνουν αμελητέα ποσοστά. Έχουμε και λέμε (ειρωνικά τα ποσοστά των φετινών εκλογών πλησιάζουν αυτά των βουλευτικών) : ΔΑΠ (Νέα Δημοκρατία), ΠΑΣΠ (ΠΑΣΟΚ), ΠΚΣ (ΚΚΕ). Ωραία πράματα. Και οι τρεις αυτές παρατάξεις είναι παιδιά του αντίστοιχου κόμματος και όπως είπαμε προηγουμένως, χρηματοδοτούνται από αυτό. Τι δουλειά έχουν μέσα στις σχολές; Μάλλον να μας συνηθίσουν σε αυτά που θα αντικρίσουμε αργότερα, βγαίνοντας στην κοινωνία ως εργαζόμενοι νέα. Ρουσφέτια, τραμπουκισμούς, γλύψιμο κώλων, και τη γενικότερη αδιαφορία της μάζας πως μας έχουν μάθει να θεωρούμε δεδομένη. Τι τα χρειάζονται τα λεφτά οι φοιτητικές παρατάξεις; Να τυπώσουν αφίσες φυσικά, που τις κολλάνε κυριολεκτικά παντού, να καλύπτουν φωταγωγούς και παράθυρα, μη τυχόν μπει λίγο φως και φανερώσει τη βρωμιά τους. Να πληρώσουν τους DJ και τα μηχανήματα που φέρνουν να κάνουν πρόγραμμα μουσικής στους διαδρόμους των σχολών. Ενδιαφέρον αυτό, πάρτι στο διάδρομο, από το πρωί, ενώ στις σχολές γίνεται μάθημα, θα πρέπει να περνάνε καλά οι φοιτητές! Σούπερ!
Ας μην είμαστε όμως άδικοι. Οι φοιτητικές εκλογές έχουν πολλά καλά. Δυστυχώς όμως είναι για τους λίγους. Είναι για εκείνους που απλώς περνάνε κάποιου είδους "τεστ", ή εκπαίδευση στην διαχείριση των μαζών (για σένα και μένα μιλάω), ώστε αύριο μεθαύριο να γίνουν ακόμη μεγαλύτερα @@ (αρχίδια είναι αυτά για όποιον δεν το κατάλαβε), και να παίρνουν λεφτά από ακόμη περισσότερα άτομα, όντας βουλευτές, δημοτικοί σύμβουλοι κλπ. Γιατί νομίζετε πως γίνονται κάθε τρεις και λίγο εκδρομές και πάρτι από παρατάξεις; "Μα για να πάμε και να περάσουμε καλά". Φυσικά, εμείς καλά θα περάσουμε, αυτό δεν έχει σημασία; Εντελώς τυχαία, τα μεγάλα κεφάλια των αντιπροσώπων των κυρίαρχων παρατάξεων, είναι όλοι καταπληκτικοί φοιτητές, μεγάλα ταλέντα, πανέξυπνα όντα. Πρέπει να είναι, γιατί περνάνε τα μαθήματα χωρίς να τα παρακολουθήσουν!
Υπάρχει λύση, η ολοκληρωτική καταστροφή και αναδημιουργία των παρατάξεων, χωρίς τη συμβολή οποιουδήποτε μη φοιτητή, χωρίς την παραμικρή εμπλοκή κομμάτων ή οποιουδήποτε ξένου προς το φοιτητή φορέα. Πολλά θέλω ε; Το να αναζητώ τη γνώση, σε ένα ίδρυμα του οποίου ο σκοπός είναι η μετάδοση της γνώσης και η έρευνα (φαίνεται να το ξεχνάμε και αυτό), είναι υπερβολικό, ευσεβής πόθος. Το να νιώθω άνθρωπος στην τελική, και όχι πιόνι του καθενός εκλεγμένου καρμίρη που μόνο το συμφέρον μου δεν κοιτάει, είναι εκτός πραγματικότητας. Επιτρέψτε μου τότε και εμένα με τη σειρά μου να αδιαφορήσω όχι μόνο για τα προβλήματα της σχολής μου, αλλά και αυτά που ζω προσωπικά κάθε μέρα. "Δε γαμι@#$, αφού έτσι είναι τα πράματα". Επιτρέψτε μου να συνεχίσω να φυτοζωώ μέχρι να πάρω το τιμημένο το... παλιόχαρτο, και να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου. Αδιαφορία εισπράττω, αδιαφορία επιστρέφω. Ως κλασσικός νεοέλληνας, γίνομαι και εγώ παρτάκιας και τους γράφω όλους. Ναι, αυτό θα κάνω, αφού το κάνουν όλοι, δε θα μου πει κανείς τίποτα.
Άντε και του χρόνου. Μην ακούσω κανένα να παραπονιέται τον έχω σφάξει στο γόνα. Όσο επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να παίζουμε ως κομπάρσοι στο θέατρο του παραλόγου που έχουν στήσει άλλοι για μας, καλά να πάθουμε. Άντε και του χρόνου...
Αρχικά ας μιλήσουμε για την ανάγκη της ύπαρξης των φοιτητικών παρατάξεων, κάτι που θεωρείται δεδομένο, όμως προφανώς έχει παρεξηγηθεί. Η ύπαρξή τους λοιπόν δικαιολογείται μόνο και μόνο από την ανάγκη της αντιπροσώπευσης των φοιτητών στη διοίκηση κάθε σχολής. Η επικοινωνία με καθηγητές, προέδρους, πρυτάνεις και λοιπούς για την από κοινού επίλυση προβλημάτων δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα. Έχοντας αυτό στο νου, ας σκεφτούμε ποιόν ψηφίσαμε εμείς και οι συμφοιτητές μας, και για ποιο λόγο. Εγώ ήδη αρχίζω και νιώθω πως υποτιμούν τη νοημοσύνη μου. Όσα χρόνια είμαι φοιτητής, δεν έχω δει τίποτα που να έχει κερδηθεί από καμία παράταξη. Μιλώντας μάλιστα για ένα ίδρυμα το οποίο, φαινομενικά τουλάχιστον, μαστίζεται από "υπο-χρηματοδότηση", θα πίστευε κανείς πως ακόμη και ο πιο αδιάφορος φοιτητής θα πολεμούσε για την καλυτέρευση των συνθηκών σε ένα μέρος, που καλώς ή κακώς θα αναγκαστεί να περάσει τουλάχιστον τέσσερα χρόνια από τη ζωή του. Όχι. Και όχι μόνο αδιαφορεί ο ίδιος, αλλά η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη λόγω των ίδιων των φορέων που υποτίθεται πως υπερασπίζονται τα συμφέροντά του! Οι υποτιθέμενοι "αγώνες" τους, δεν αποτελούν τίποτε άλλο από την εκάστοτε θέση του πολιτικού κόμματος που εκπροσωπεύουν, χωρίς καμία πραγματική ενέργεια. Πολιτικού κόμματος είπα; Μπα, κάποιο λάθος πρέπει να έχει γίνει...
Κι'όμως, οι σημαντικότερες φοιτητικές παρατάξεις διευθύνονται, διοικούνται, προγραμματίζονται, χρηματοδοτούνται από πολιτικά κόμματα. Ας ασχοληθούμε με τις τρεις μεγαλύτερες, μιας και οι υπόλοιπες ή είναι διασπασμένες σε αναρίθμητα παρακλάδια, είτε παίρνουν αμελητέα ποσοστά. Έχουμε και λέμε (ειρωνικά τα ποσοστά των φετινών εκλογών πλησιάζουν αυτά των βουλευτικών) : ΔΑΠ (Νέα Δημοκρατία), ΠΑΣΠ (ΠΑΣΟΚ), ΠΚΣ (ΚΚΕ). Ωραία πράματα. Και οι τρεις αυτές παρατάξεις είναι παιδιά του αντίστοιχου κόμματος και όπως είπαμε προηγουμένως, χρηματοδοτούνται από αυτό. Τι δουλειά έχουν μέσα στις σχολές; Μάλλον να μας συνηθίσουν σε αυτά που θα αντικρίσουμε αργότερα, βγαίνοντας στην κοινωνία ως εργαζόμενοι νέα. Ρουσφέτια, τραμπουκισμούς, γλύψιμο κώλων, και τη γενικότερη αδιαφορία της μάζας πως μας έχουν μάθει να θεωρούμε δεδομένη. Τι τα χρειάζονται τα λεφτά οι φοιτητικές παρατάξεις; Να τυπώσουν αφίσες φυσικά, που τις κολλάνε κυριολεκτικά παντού, να καλύπτουν φωταγωγούς και παράθυρα, μη τυχόν μπει λίγο φως και φανερώσει τη βρωμιά τους. Να πληρώσουν τους DJ και τα μηχανήματα που φέρνουν να κάνουν πρόγραμμα μουσικής στους διαδρόμους των σχολών. Ενδιαφέρον αυτό, πάρτι στο διάδρομο, από το πρωί, ενώ στις σχολές γίνεται μάθημα, θα πρέπει να περνάνε καλά οι φοιτητές! Σούπερ!
Ας μην είμαστε όμως άδικοι. Οι φοιτητικές εκλογές έχουν πολλά καλά. Δυστυχώς όμως είναι για τους λίγους. Είναι για εκείνους που απλώς περνάνε κάποιου είδους "τεστ", ή εκπαίδευση στην διαχείριση των μαζών (για σένα και μένα μιλάω), ώστε αύριο μεθαύριο να γίνουν ακόμη μεγαλύτερα @@ (αρχίδια είναι αυτά για όποιον δεν το κατάλαβε), και να παίρνουν λεφτά από ακόμη περισσότερα άτομα, όντας βουλευτές, δημοτικοί σύμβουλοι κλπ. Γιατί νομίζετε πως γίνονται κάθε τρεις και λίγο εκδρομές και πάρτι από παρατάξεις; "Μα για να πάμε και να περάσουμε καλά". Φυσικά, εμείς καλά θα περάσουμε, αυτό δεν έχει σημασία; Εντελώς τυχαία, τα μεγάλα κεφάλια των αντιπροσώπων των κυρίαρχων παρατάξεων, είναι όλοι καταπληκτικοί φοιτητές, μεγάλα ταλέντα, πανέξυπνα όντα. Πρέπει να είναι, γιατί περνάνε τα μαθήματα χωρίς να τα παρακολουθήσουν!
Υπάρχει λύση, η ολοκληρωτική καταστροφή και αναδημιουργία των παρατάξεων, χωρίς τη συμβολή οποιουδήποτε μη φοιτητή, χωρίς την παραμικρή εμπλοκή κομμάτων ή οποιουδήποτε ξένου προς το φοιτητή φορέα. Πολλά θέλω ε; Το να αναζητώ τη γνώση, σε ένα ίδρυμα του οποίου ο σκοπός είναι η μετάδοση της γνώσης και η έρευνα (φαίνεται να το ξεχνάμε και αυτό), είναι υπερβολικό, ευσεβής πόθος. Το να νιώθω άνθρωπος στην τελική, και όχι πιόνι του καθενός εκλεγμένου καρμίρη που μόνο το συμφέρον μου δεν κοιτάει, είναι εκτός πραγματικότητας. Επιτρέψτε μου τότε και εμένα με τη σειρά μου να αδιαφορήσω όχι μόνο για τα προβλήματα της σχολής μου, αλλά και αυτά που ζω προσωπικά κάθε μέρα. "Δε γαμι@#$, αφού έτσι είναι τα πράματα". Επιτρέψτε μου να συνεχίσω να φυτοζωώ μέχρι να πάρω το τιμημένο το... παλιόχαρτο, και να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου. Αδιαφορία εισπράττω, αδιαφορία επιστρέφω. Ως κλασσικός νεοέλληνας, γίνομαι και εγώ παρτάκιας και τους γράφω όλους. Ναι, αυτό θα κάνω, αφού το κάνουν όλοι, δε θα μου πει κανείς τίποτα.
Άντε και του χρόνου. Μην ακούσω κανένα να παραπονιέται τον έχω σφάξει στο γόνα. Όσο επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να παίζουμε ως κομπάρσοι στο θέατρο του παραλόγου που έχουν στήσει άλλοι για μας, καλά να πάθουμε. Άντε και του χρόνου...
Τετάρτη, 9 Απριλίου 2008
Γυναίκες και χώρος....
Δύο έννοιες ασύμβατες, όπως η μέρα και η νύχτα, το μαύρο και το άσπρο, ο ολυμπιακός και ο παναθηναικός. Τέτοια σχέση επικρατεί ανάμεσα στη γυναίκα και την αντίληψη του χώρου. Όχι, δεν είμαι κανένας βλαμμένος άντρας που κολλάει πίσω απ' το αμ'αξι κάποιας σε ένα στενό που παλεύει να παρκάρει, γιατί εκεί γίνεσαι εσύ μαλάκας και όχι αυτή που προσπαθεί, άσχετα με το γεγονός ότι είναι κουλή :P
Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω για τις αστικές συκοινωνίες και ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη, όχι πως τα φαινόμενα που θα περιγράψω δεν απαντώνται και σ' άλλες πόλεις. Ξεκινώντας το πρωί με το στανιό λοιπόν και χωρίς να χω πιει καφέ, κατευθύνομαι σε μια πιάτσα ταξί εδώ δίπλα για να πάρω ένα, καθώς στη γειτονιά μου το λεωφορείο και ειδικά τα πρωινά έρχεται εάν θέλει, αφήστε που είμαι καταδικασμένος να το χάνω πανυγηρικά, να περνάει δηλαδή σαδιστικά από μπροστά μου χωρίς να μου αφήνει και περιθώρια να το καταδιώξω. Τέλοσπαντων, από αρχαιοτάτων χρόνων υφίσταται ένας "αστικός"κανόνας, αυτός της προτεραιότητας, κομπιουτερίστικα, FIFO, first in->first out. Δλδ, αυτός που πάει στην πιάτσα πρώτος, βάσει του κανόνα αυτού πρέπει να πάρει και ταξί πρώτος, όπως αυτός που θα πάει πρώτος στο ταμείο του σουπερ μάρκετ θα πληρώσει και πρώτος κοκ. Δε πάει να χει η πιάτσα 30 άτομα, όταν σκάσει γυναίκα, θα περάσει τους πάντες με ένα αργό, γατίσιο και νωχελικό βάδισμα, σαν να ψάχνει κάτι, και τσουουπ, να σου τη πηδάει τρεις με τέσσερις στην ουρά, κοιτάζοντας γύρω γύρω σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Στα λεωφορεία, εκεί είναι που πρέπει να απαγορευτούν δια παντος οι γυναίκες. Δυο γυναίκες είνια ικανές να μπλοκάρουν ένα ολόκληρο αστικό ακορντεόν, καθώς δεν κουνάν τον κώλο τους απ' τη στιγμή που μπουν μέχρι να κατέβουν, σεισμός να γίνεται. Κλασσικά, μπαίνου μέσα σαν να ναι μόνες τους, κάθονται μπροστά στην πόρτα προσπαθώντας να ανιχνεύσουν καμιά θέση, διαδικασία που κρατά μερικά δευτερόλεπτα, χωρίς να δίνει σημασία για το αν από πίσω της στοιβάζονται σα τα ζα κορμιά ολόκληρα. Αν κάνεις κιόλας την αβαρία να της πεις "εεε, συγγνώμη λίγο, να περάσωω'', θα ακούσεις ένα απαξιωτικό πνιχτό επιφώνημα αγανάκτησης του τύπου " 'τς", πράγμα που με εξοργίζει αφάνταστα.
Εάν τύχει σε εύστροφη, μπορεί και να μπεις τελικά στο λεωφορείο, χωρίς να σε πατήσουν μηχανάκια κι οι πισινοί σου. Να εύχεσαι, η γυναίκα που προπορεύεται να έχει κάρτα απεριορίστων, ειδάλλως, την τσούπισες!! Θα πρέπει να ανοίξει το μαγικό τσαντάκι που ανάθεμα καν έχει μέσα τπτ εκτός από χαρτομάντηλα και εισιτήρια, να ψάξει το εισιτήριο, να το βρει κάτω από ένα υγρό μαντηλάκι, να λοκάρει το ακυρωτικό μηχάνημα, να καταφέρει να το χώσει στη σχισμή σωστά και να το κοιτάξει κανά δίλεπτο μέχρι να της μιλήσει και να της πει, μπράβο, είσαι πανΈξυπνη και πανΈμορφη. Ωραία θα πεις, πάει το βάσανο. Όχι φίλε μου, τώρα άρχισε. Ηγυναίκα στο λεωφορείο είναι σα τα σακιά της άμμου που βάζουμε στις πόρτες για να μην πλημμυρίσουμε, όπου τις αφήσεις κάθονται, δεν το κουνάν ρούπι. Κατά συνέπεια θα κάτσει μπροστά στο ακυρωτικό, θα κοιτάει σαν απροστάτευτο κοάλα και γύρω της θα στοιβάζονται καημένοι, δύσμοιροι άνθρωποι που θα της λεν ευγενικά και μη, πήγαινε λίγο πιο κει ρε κοπελιά, μη μπλοκάρεισ το διάδρομο. Αν το πεις αυτό, το χασες, θα κάτσει εκεί γιατί πλεόν φοβάται. Επίσης, κάθονται πάντα στην εξωτερική καρέκλα των λεωφορείων, ακόμα και η εσωτερική να ναι άδεια, μην και κάτσει κανείς δίπλα. Εμ τι, αφεντακα και δούλοι, του ίδιου γίναμ' ούλοι??
Μετρό. Κόλαση. Ειδικά στην ομόνοια. Μη βιάζεσαι γιατί θα σκαλώσεις στην κυλιόμενη σίγουρα από κάποια αργόσχολη που μιλάει στο κινητό και φοράει τα γυαλιά ηλίου της στα λαγούμια μέσα να το παίζει μοιραία. Συνήθως, αυτό το είδος γυναίκας είναι καλοντυμένο και κουβαλάει πάντα μια σακούλα από ψώνια. Μερικές είναι και επικίνδυνες. Αφού μπεις, και ψάξεις να βρεις μια γωνίτσα να κρατηθείς και συ να πας στη δουλειά σου, θα σου μπαστακωθεί δίπλα μια, που έχει ψηλά τα μαλλιά με ένα μυτερό κλάμερ, που είτε θα σου γαργαλάει τη μασχάλη, είτε θα σου βγάλει κανένα μάτι. Πάλι εδώ όπου και όπως μπουν και εκεί στέκονται, αλλά εδώ τα πράγματα είνια πιο δύσκολα. Θα χετε δει όλοι κατά τις ώρες αιχμής, σαρδλέλες ο κόσμος στην είσοδο και στους διαδρόμους ανάμεσα στα καθίσματα κενά. Πάω στοίχημα, ότι πριν τα κενά, τη δουλειά τη μπλοκάρουν γυναίκες. Είμαι σίγουρος. Τι, θα πάνε πιο μέσα, και μετά?? Πως θα κατέβουν, εεε???
Στο δρόμο, μην κάτσει να βιάζεσαι, να σαι σε στενό πεζοδρόμιο και να προπορεύεται γυναίκα. Αν θα πας να την περάσεις θα σε περάσει για βιαστή, να δεν την περάσεις θα πάθεις εγκεφαλικό απ' την τσαντίλα, διάλεξε, διασυρμός ή εντατική.
Και το χειρότερο, ω ναι. Τρένο ή αεροπλάνο, κοινώς, μέσο που ταξιδεύεις για ώρες και έχει τουαλέτα. Πάντα, όποτε θα θες να πας να κατουρήσεις θα έρχεται μια συνήθως γλυκούλα γυναίκα που θα σου χαμογελάει καθώς σε περνάει σα να σου λέει "χαχα μαλάκα σε πέρασα", πάει στην τουαλέτα, κλειδώνεται, και εκεί μένει. Η κύστη σου όμως πάει να σκάσει. Το ίδιο και τα νεύρα σου. Ξαφνικά νιώθεις ότι και ο καφές σε χτύπησε στο στομάχι. Πρέπει να πας μέσα ΤΩΡΑ. Αν κάνεις το λάθος να χτυπήσεις και να πεις συντομεύετε κυρά μου θα συμβεί το απίθανο: η γυναίκα θα κατουρηθεί πάνω της και θα τα κάνει μέσα λίμπα, σαν να τανε άντρας μεθυσμένος σε καράβι. Τότε είναι που θα τα κάνεις πάνω σου γιατί ττην τρόμαξες και θα μείνει μέσα μέχρι να τα ξανακάνει. Το πιο σαδιστικό όμως είναι πως εκεί που περιμένεις και παρακαλάς το θεό του cosmopolitan να χαραλτήρισε την τύπισσα χύμα στο τελευταίο κουίζ για να βγαίνιε πιο γρήγορακαι ακούς το καζανάκι. Εκεί που λες σώθηκα, βλέπεις να περνάν τα δευτερόλεπτα και να μη βγαίνιε. Αρχίζεις και αναρωτιέσαι, γιατί ψυχούλα μου, αφού το άκουσα, γιατί δε βγαίνεις?? Εμ, η τουαλέτα έχει καθρέφτη και έπεται του καζανακιού νέε μου.
Απαγόρευση ρητή λοιπόν σε σας γυναίκες, ποτέ ξανά σε ΜΜΜ, άντε γιατί βιαζόμαστε :PP
Τρίτη, 8 Απριλίου 2008
Περί ψυχής...
Ως πρακτικός και τεχνοκρατικός νους έπειθα τον εαυτό μου να είναι άπιστος ως προς την ύπαρξη και τη δύναμη του Θεού. Ήμουν και γω ένας απ' αυτούς που όταν βλέπουν κάποιον να κάνει το σταυρό του περνώντας από μια εκκλησία τον χλευάζουν ως άβουλο ον εμβόλιμης νοημοσύνης και αρεσκείας. Επίσης πίστευα πως οι θρησκείες εν γένει είναι ένα νοσηρό κύημα του αδύναμου νου παντοδύναμων ανθρώπων για να ξορκίζουν κάθετί που δεν καταλάβαιναν και ισως-κυρίως μάλλον- για να κατευνάσουν τον πόνο της ανθρώπινης απώλειας, για να μην καταστήσουν τη ζωή ένα μάταιο πέρασμα με προδιαγεγραμμένο και "σκονισμένο" τέλος.
Πως και γιατί πιστεύω πλέον στην ύπαρξη της ψυχής είναι ένα καθαρά βιωματικό θέμα που δε νομίζω να απασχολεί και κανέναν άλλον πέραν εμού, καθώς τα μεγαλύτερα πράγματα τα βλέπεις πρώτα μόνος. Η ψυχή και η ύπαρξή της είναι αυταπόδεικτα στοιχεία της ανθρώπινης υπόστασης και διαφορετικότητας. Ακόμα και η πιο "άθεη" επιστήμη-η ιατρική- περιλαμβάνει ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην πρακτική της και ιδιαίτερα εξελισσόμενο, την ψυχιατρική. Επίσης, βάσει μελετών-που έχουν τροφοδοτήσει και σεναριακά το hollywood- το πεθαμένο σώμα ενός ανθρώπου ζυγίζει 21 γραμμάρια λιγότερα απ' ότι ζωντανό, υπό συνθήκες διατήρησης της σωματικής μάζας και υπό φυσιολογικό ή ελεγχόμενο-αναμενόμενο θάνατο.
Άθεοι και μη πιστεύουμε στην ύπαρξη της ψυχής. Λαικές ρήσεις όπως "μου βγήκε η ψυχή" ή "με την ψυχή στο στόμα" καταδεικνύουν την πίστη μας σε κάτι το άυλο, σε κάτι που μας αυτοπροσδιορίζει, σε κάτι που μας κάνει σημαντικούς, σε κάτι που μας κάνει να λέμε "εγώ". Θα θέσω λοιπόν ένα ερώτημα, κυρίως στους άθεους φίλους μου. Πιστεύετε στην ύπαρξη της ψυχής μα όχι σε κάποιον που ποιεί τις ψυχές. Άρα έχετε ψυχή αλλά δε σας την έδωσε πιθανότατα ένας γέροντας ονόματι θεός. Τελικά, την ψυχή σας την έφτιαξε η μανούλα σας που σας την έδωσε κατά τη μαγική στιγμή της γέννας. Και ερωτώ: τι είναι η μανούλα σας που μπορεί να φτιάχνει ψυχές κατά βούληση και κατά συνείδηση και να τις εκχωρεί? Είναι άνθρωπος, σωστά? Άρα παραδεχόμαστε ότι ένας άνθρωπος με ένα μαγικό και απροσδιόριστο τρόπο μπορεί να πλάσει ψυχές. Ένας άνθρωπος. Ισχυριζόμαστε δηλαδή πως μπορούμε και είμαστε σε θέση ως άνθρωποι να πλάσουμε ψυχές, κάτι το άυλο, τη στιγμή που δεν αποδεχόμαστε οτιδήποτε το άυλο ως κύημα φαντασίας. Δε φτάνουμε λοιπόν σε ένα αδιέξοδο αντιλήψεων με βάση αυτό το συλλογισμό? Τι λέτε? Ίσως να δώσω τη δική μου απάντηση εδώ, η οποία είνια μια φράση πασίγνωστη. Καθ' ομοίωσιν... Μπορεί...
Κυριακή, 6 Απριλίου 2008
Παίζοντας το θεό
Έμφυτος στη φύση του ανθρώπου, είναι ο φόβος για το άγνωστο, για το άφταστο, όπως είναι και έμφυτη η ανάγκη του για πρόοδο, η αμφισβήτιση σε οτιδήποτε του επιβάλλουν. Ευτυχώς για την εξέλιξη του είδους, η ανάγκη για επέκταση της γνώσης είναι μεγαλύτερη από κάθε φόβο, ηθικό φραγμό ή κίνδυνο κοινωνικής απομώνωσης. Όμως υπάρχουν όρια; Που σταματάει η ανάγκη για εξέλιξη, και που ξεκινάει το αντικειμενικά "λάθος"; Η σύγχρονη τεχνολογία μπορεί και αγγίζει αυτά τα όρια, σε διάφορους βαθμούς, ενώ το ζούμε όλο και ποιο έντονα, καθώς αναλύεται και κατηγοριοποιείται συνεχώς η ίδια μας η ύπαρξη. Τρανό παράδειγμα η σύγχρονη βιολογία και η κλωνοποίηση, ενάντια της οποίας έχουν σταθεί ήδη εκπρόσωποι θρησκειών, που φοβούμενοι για τη χρήση της κυρήττουν για ερχομό του "τέλους", "δευτέρα παρουσία" και άλλα ευχάριστα σενάρια. Κάποιοι επιστήμονες από την άλλη, στέκουν στο ακριβώς αντίθετο βάθρο, αποσκοπόντας στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, υποσχόμενοι να αντιμετωπίσουν κάθε ασθένεια, και φθορά του υλικού σώματος. Κάπου στην μέση στέκεται η κοινή γνώμη, που ως επί το πλείστον δηλώνει άγνοια, ενώ οι φανατικοί στέκουν σε ένα από τα δύο άκρα. Το πολύ φιλόδοξο CERN είναι ένα ακόμη παράδειγμα, όπου υπόσχεται να αποκαλύψει τα μυστικά της δημιουργίας του σύμπαντος. Η μυθοπλασία όμως που περιβάλλει την προσπάθεια του ανθρώπου να το "παίξει θεός", κάθε άλλο παρά ελπιδοφόρα είναι. Από την καταστροφή της Ατλαντίδας μέχρι τις παρενέργειες του πειράματος της Φιλαδέλφιας, η κοινή συνιστώσα είναι η τιμωρία, από κάποιον θεό, ή από κάποια γενικότερη ανώτερη δύναμη, που δεν μπορούμε ακόμα να ελέγξουμε. Πού όμως σταματά η δίψα για γνώση, και ξεκινά η παράνοια, η ανάγκη για κυριαρχία πάνω στο καθετί; Είμαστε τελικά καταδικασμένοι να οδηγηθούμε μόνοι μας στην καταστροφή; Ο χρόνος θα δείξει, και καλώς ή κακώς θα περιμένουμε να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος. Ας ελπίσουμε πως δεν θα κάνουμε και εμείς παρέα στα ψάρια όπως η ατλαντίδα.
Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008
CERN – "Where do we go from here?"
«Ο δογματικός επιστήμονας είναι μη επιστήμονας. Ο επιστήμονας αμφιβάλλει για οτιδήποτε».Μάνος Δανέζης αστροφυσικός
CERN μια μάχη της θεωρίας και του πειράματος
Το ευρωπαϊκό κέντρο πυρηνικής ερευνάς που τοπογραφικά είναι στα σύνορα Ελβετίας και Γαλλίας και πληθυσμιακά περιλαμβάνει επιστήμονες από δεκάδες χώρες είναι το θέμα του δικού μου πρώτου blog σε αυτή τη σελίδα.
Το CERN γεννήθηκε στη Γενεύη το 1954 από 12 ευρωπαϊκές χώρες.
Σήμερα συμμετέχουν 20 κράτη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα η οποία είναι ιδρυτικό μέλος.Το CERN απασχολεί σήμερα περίπου 3.000 μόνιμους εργαζόμενους, ενώ περίπου 6.500 επιστήμονες και μηχανικοί από 80 διαφορετικές χώρες και εκατοντάδες πανεπιστήμια, δουλεύουν σε πειράματα του.
Το CERN είναι η μεγαλύτερη πειραματική διάταξη που κατασκευάστηκε ποτέ. Είναι ένας μεγάλος επιταχυντής σωματιδίων (κυκλική σήραγγα
Έλληνες επιστήμονες πρωταγωνιστούν στα πειράματα του CERN. Ο καθηγητής Β. Γαζής και ο ακαδημαϊκός Δ. Νανόπουλος ως εθνικοί εκπρόσωποι στο CERN συμμετέχουν στο πείραμα Άτλας, με την υπογραφή Made in Greece. Έχουν στηθεί πειράματα σε διάφορα σημεία του επιταχυντή. Έχουν τον ίδιο σκοπό απλά λειτουργούν με διαφορετικό τρόπο.
Το καλοκαίρι θα γίνει το πείραμα αναπαράστασης της μεγάλης έκρηξης.
Θα πραγματοποιηθεί στους -272 βαθμούς κελσίου. Κατά τη διάρκεια του πειράματος το CERN θα είναι μάλλον το ψυχρότερο σημείο του σύμπαντος.
Για 7 μήνες οι επιστήμονες θα περιμένουν ουσιαστικά να ανιχνεύσουν ένα σωμάτιο. Το Higgs ή σωμάτιο του Θεού. Αυτό το σωμάτιο «υπάρχει» μόνο θεωρητικά.
Τα πειράματα του CERN θα απαντήσουν (αν επιτύχουν) πολλά ερωτήματα.
Τι έγινε τα πρώτα εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου της Μεγάλης Έκρηξης.
Πως δημιουργήθηκε το συμπάν, οι μαύρες τρύπες, οι γαλαξίες κλπ.
Επίσης θα αποδειχθεί πειραματικά η ύπαρξη της αντι-ύλης και της σκοτεινής– υπερσυμμετρικής ύλης .Γιατί τελικά κυριάρχησε η ύλη και όχι η αντι-ύλη.
Θα καταφέρουν οι φυσικοί να λύσουν το θεμελιώδες πρόβλημα της θεωρητικής φυσικής - δηλαδή την ένωση της βαρύτητας με τις άλλες δυνάμεις;
Πόσες διαστάσεις υπάρχουν στο σύμπαν; Εμείς μπορούμε να αντιληφθούμε μόνο 3. Όπως είχε πει ο Einstein:”Η πραγματικότητα είναι μια παραίσθηση, αλλά πολύ επίμονη.” Ζούμε στο Matrix που ο εγκέφαλός μας κατασκεύασε για μας. Το συμπαν δεν είναι αντιληπτό από τον ανθρώπινο εγκέφαλο ο οποίος το αντιλαμβάνεται με την Ευκλείδεια γεωμετρία. Οι ανθρώπινες αισθήσεις μας δίνουν μια παραμορφωμένη εικόνα του κόσμου μέσα στον οποίον ζούμε.Στο σύμπαν δεν υπάρχουν ευθείες (γεωμετρία Riemann). Αυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι ένα ψευδές κατασκεύασμα των ανθρώπινων αισθήσεων.
Όλα αυτά τα ερωτήματα λοιπόν θα προσπαθήσουν να απαντήσουν οι επιστήμονες του CERN. Σίγουρα θα προκύψουν συμπεράσματα ακόμα και σε περίπτωση αποτυχίας. Θα γεννηθούν όμως και νέα ερωτήματα όχι απαραίτητα επιστημονικής φύσης. Αν και οι επιστήμονες αποφεύγουν να απαντούν σε ερωτήσεις του τύπου «αν υπάρχει θεός» σίγουρα η πηγή όλου αυτού του επιστημονικού ζήλου , είναι η αναζήτηση της αλήθειας.
Μετά το τέλος του πειράματος οι επιστήμονες θα έχουν την ικανοποίηση της επιτυχίας, το έναυσμα για νέες έρευνες και ίσως και ένα Νόμπελ Φυσικής.
Με την περάτωση του πειράματος όλες οι διατάξεις του επιταχυντή θα είναι άχρηστες ( είναι από υλικά μιας χρήσης). Άρα το πολυέξοδο εγχείρημα θα πραγματωθεί μια φορά. Αυτό ήταν και το σημείο που άρχισε να με βάζει σε σκέψεις. Αξίζει άραγε η τεράστια δαπάνη χρημάτων για να ικανοποιηθεί η ανθρώπινη περιέργεια; Είναι μόνο ανθρώπινη περιέργεια; Πόσο σημαντικό είναι για τον άνθρωπο να μάθει την αλήθεια για την προέλευση του κόσμου στον οποίον ζει; Το CERN έχει φανατικούς οπαδούς αλλά και φανατικούς πολέμιους. Αυτοί που αντιδρούν στο πείραμα φοβούνται για τυχόν κινδύνους που κρύβει το πείραμα για το περιβάλλον. Οι φυσικοί που δουλεύουν στο πείραμα είναι κατηγορηματικοί. O επιταχυντής είναι σε τέτοιο βάθος που δε μπορεί η ραδιενέργεια να πλήξει το περιβάλλον. Επίσης η λέξη έκρηξη φοβίζει τους αδαείς. Όμως η μεγάλη έκρηξη απλώς θα αναπαρασταθεί. Μιλάμε για μικρογραφία του μοντέλου.
Πάντα υπάρχει παραφιλολογία γύρω από θέματα που το ευρύ κοινό δε μπορεί να κατανοήσει. Στα βιβλία του Dan Brown για παράδειγμα το CERN παίρνει τρομακτικές και εξωπραγματικές διαστάσεις.
Πέρα από ηθικούς, φιλοσοφικούς , θεολογικούς, και περιβαλλοντικούς προβληματισμούς που ένα τέτοιο πείραμα μπορεί και πρέπει να προκαλέσει, υπάρχει και η εύλογη απορία. Έχει όλο αυτό το εγχείρημα κάποιο πιο προσιτό, πιο πρακτικό όφελος για την κοινωνία; Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών ερευνών του CERN έχουν ανακαλυφθεί πράγματα που βρίσκουν εφαρμογές στην ιατρική και την τεχνολογία. Η κατανόηση των αλληλεπιδράσεων των σωματιδίων του μικρόκοσμου και η επίλυση προβλημάτων της κβαντικής φυσικής δε μπορεί παρά να έχει αντίκτυπο στην ιατρική τεχνολογία. Εκατοντάδες νέοι ορίζοντες έχουν ήδη ανοιχτεί όλα αυτά τα χρόνια ύπαρξης του πρωτοφανούς αυτού πειράματος.
Η επιστημονική πρόοδος από μόνη της είναι επίτευγμα. Από κει και πέρα στο χέρι του ανθρώπου είναι το πώς θα την εκμεταλλευτεί. Σε λίγους μήνες όταν το πείραμα θα ξεκινήσει θα έχουμε σίγουρα πολλά να μάθουμε και με πολλά να προβληματιστούμε. Το θέμα τελικά δεν είναι τι θα μας αποκαλύψει το CERN, αλλά το πώς θα χειριστούμε εμείς όλη αυτήν την καινούρια πληροφορία. Ας ελπίσουμε στο καλύτερο. Α, και καλώς ορίσατε στο blog μας και από μένα.
Υστερόγραφο: Στο παρακάτω link είναι η εκπομπή Κουτί της Πανδώρας όπου υπάρχει εκτενέστατο ρεπορτάζ για το CERN.
Τρίτη, 1 Απριλίου 2008
Που πήγε το μαλλί, οέο??
Αν και το πιθανότερο είναι κανείς να μην ενδιαφέρεται για το πόσες τρίχες ή πόσο μακριές είναι αυτές που έχω στο τσερβέλο μου, καλούμαι να ποστάρω για τα συναισθήματα που νιώθει ένας μαλλιάς όταν κουρεύεται... και για να μην νιώσετε ότι διαβάζετε "τρίχες", πρόκειται να το ανάγω όλο το θέμα σ'άλλη βάση, αυτή της ανάγκης για αποδοχή από ένα γκρουπ ανθρώπων ή της ανάγκης για διαφοροποίηση.
Είναι η δεύτερη φορά που κουρεύομαι, όντας "μαλλιάς" και οδεύοντας προς το νορμάλ, και μπορώ να πω πως επειδή η απόφασή μου ήταν ίσως και επιβεβλημένη, καθώς με τα μαλλιά που'χανα καθημερινά έπλεκα χαλαρά τις κάλτσες όοοολου το στρατού, το θέαμα του ψαλιδιού μέσα από τα μαλλιά μου δε με επηρέαζε καθόλου. Την πρώτη φορά που είχα πάλι μακρύ μαλλί και κουρευόμουν, ένιωθα πολύ άσχημα, καθώς ένιωθα πως "πρόδιδα" το ύφος μου, το ροκ, την αλητεία και την άρνηση, κομφορμιζόμουν δηλαδή στα πλαίσια που ανέκαθεν έκραζα. Είναι η πρώτη φορά που το παραδέχομαι αυτό, κάποτε με ένοιαζε πάααρα πολύ για το τι σκέφτεται ο κόσμος για μένα και για το αν και πως θα με υποδέχονταν πάλι με το νέο μου λουκ. Τώρα όπως κανείς μπορεί να καταλάβει, είπα σε δυο τρεις κοντινούς φίλους ότι πάω για κούρεμα επειδή έχω τριχόπτωση και επειδή δε θέλω να μείνω κουρούπα απ τα 23 μου και όλο αυτό πάνω στην κουβέντα, δεν άνοιξα ολόκληρο διάλογο. Πήγα, κουρεύτηκα, βγήκα, είδα το μπασκετάκι μου και γενικά συνέχισα να κάνω ότι έκανα και πριν, με 30 πόντους πιο πολύ μαλλί.
Το μαλλί γενικά είναι το πιο ευπροσάρμοστο εξωτερικό χαρακτηριστικό που διαθέτουμε-όσοι τεσπα το διαθέτουμε- και που είναι ικανό να χαρακτηρίσει κάποιον ή να του δώσει ένα προσδιορισμό για την προσωπικότητά του. Ας πούμε στην Αρχαία Σπάρτη, οι πολεμιστές τα...μετρούσαν τα μαλλιά τους! Το μάκρος σήμαινε και πυγμή, δύναμη και ικανότητα. Ο κακομοίρης ο Σαμψών που του κόψαν την αλογοουρά και έχασε τη δύναμή του? Ή ο Χριστός, ο τέλειος Άνθρωπος, απεικονίζεται με μακρύ ξανθό μαλλί, ασχέτως με το γεγονός πως στην Ιουδαία τότε δεν κυκλοφορούσε ξανθό κεφάλι. ΄Κάπου στα 60's, ο μακρυμάλλης λέγονταν "γιεγιές", εκ του "she loves you, yeh, yeh, yeh", των Beatles και ήταν συνώνυμο του "τεντιμπόυ", του αναρχικού και του κομμουνιστή. Σήμερα υπάρχουν πολύ τύποι μαλλιού, που ο καθένας είναι κάτι σαν έμβλημα της κάθε υποκουλτούρας. Ο ροκάς πρέπει να χει μακρύ μαλλί πιασμένο κότσο. Μακρύς κότσος=πολύ ροκάς. Υπάρχει ο σκυλάς, που συνήθως έχει μαύρα μαλλιά κοντά και τα σηκώνει καρφάκια με τζέλ. Υπάρχει το emo style, που φοριέται και πολύ από τα σχολιαρόπαιδα. Το ύφος αυτό επιτάσσει φράντζα που καπακώνει το ένα μάτι, σηκωμένο το πίσω μέρος και άφθονο styling.
Κάθε στυλ παραπάνω όπως θα είδατε και πολλά άλλα που κυκλοφορούν εκεί όξω και βαριέμαι να μνημονεύω, εδράζεται σε δυο πυλώνες: μουσική και μαλλιά. Αν ακούς ροκ είσαι ροκάς και πρέπει να χεις μακρύ μαλλί για να μπεις στο ροκ μπαρ και να γίνεις, έστω και υποσυνείδητα, πιο αποδεκτός απ τους ομοίους σου. Ανάλογα κυλάνε και οι παραπάνω συλλογισμοί. Και ερωτώ: απαγορεύεται να είναι κάποιος σκυλάς, αλλά να γουστάρει και κανένα ροκάκι στ' αμάξι του και να χει το μαλλί φραντζέ?? Νομικά όχι, δεν ξέρω όμως κατά πόσο αποδεκτός γίνεται από τους εκπροσώπους κάθε υποκουλτούρας. Εσείς που ακούτε ροκ εκεί έξω, είστε ας πούμε σε ένα ροκ μπαρ. Με το που μπει μια γυναίκα που φοράει ένα φουστάνι ας πούμε, θα γυρίσει όλο το μαγαζί και θα πει με μια φωνή "από που ήρθε αυτή", η οποία μπορεί να ναι και πιο ροκού και απ το ροκά.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο άνθρωπος πάντα είχε και θα έχει την ανάγκη να ανήκει σε κάποιον ή κάπου τέλος πάντων, γιατί έτσι νιώθει ασφαλής στην "αγέλη" του, νιώθει προστατευμένος και νιώθει πως μπορεί να εκφραστεί πιο άνετα. Γι αυτό και μετά το λύκειο, που ανοιγόμαστε πλέον στον κόσμο, πολλοί αλλάζουν γούστα, γιατί απλά νιώθουν αλλού καλύτερα. Πόσοι μεταλάδες πχ μετά το λύκειο το "γύρισαν" και πλέον αν τους πεις για συναυλία μπάντας που κάποτε λάτρευαν θα μείνουν απαθείς. Γιατί άραγε βλέπαμε συχνά τα πιο ήσυχα και μικρόσωμα παιδιά σε κάποια φάση στο λύκειο να κυκλοφορούν με μια μπλούζα Cradle of Filth?? Εε?? Δεν ποινικοποιώ λοιπόν την ανάγκη κανενός να εντάσσεται όπου και να εντάσσεται. Αυτό που δε μ' αρέσει όμως είναι η καταπιεστική ένταξη και παραμονή κάποιου στους κόλπους μιας υποκουλτούρας ίσως και δυσβάσταχτης για την προσωπικότητά του. Αυτό που δε μου αρέσει είναι να βλέπω μεταλογκόμενες που κολλάνε δίπλα σε τελειωμένα τυπάκια, μόνο και μόνο επειδή είναι σε μπάντα. Δε μου αρέσει που χαρακτηρίζεται-και κάποτε το'κανα και εγώ- ένας άνθρωπος αλήτης επειδή έχει μοϊκάνα. Δε μου αρέσει που ενώ στο αντικείμενό μου είμαι σοβαρός και με τους ανώτερός μου έχω τυπικότατες σχέσεις ευγενείας, αυτοί να με κρίνουν από τον κρίκο που φοράω στ' αυτί μου και όχι απ' τη δουλειά μου. Δε μου αρέσει να με βλέπει κάποιος να είμαι αξύριστος και να με θεωρεί βρώμικο, τη στιγμή κατά την οποία αυτός είναι ο βρώμικος, απλά είναι ξυρισμένος. Δε μου αρέσει να κρίνω και να κρίνομαι από τη μπότα, απ' το σκουλαρίκι, από το βάψιμό μου-για τις γυναίκες λέω- από τη μπλούζα μου ή από τη σαγιονάρα μου. Προσωπικά εγώ για μένα, αυτά τα κόμπλεξ τα'χω ξεπερασμένα. Δηλαδή θα βάλω τη σαγιονάρα μου και θα πάω στο μεταλάδικο, so f*cking what?? Μεγάλο επίτευγμα θα μου πεις. Τσέκαρε πως θα σε κοιτάξουν όμως, αυτοί που μέσα από τη μουσική κράζουν το κατεστημένο και τους τύπους.
Με λίγα λόγια, εύχομαι να ζήσω τη μέρα που οι άνθρωποι δε θα έχουν ανάγκη του να εντάσσονται σε λόμπυ κουλτούρας για να νιώθουν κοινωνικά όντα. Αυτή η μαζοποίηση, η κονσερβοποίηση κάνει κακό σ' όλους, και κάνει και κακό και στη μουσική μας, και στο διάλογο, και στη δουλειά μας, στη σκέψη, στη σχέση, στη φιλία κλπ. Κόψτε τα στραβά βλέμματα σε ότι δεν καταλαβαίνετε, δείτε το αλλιώς και πιθανότατα να δείτε και τον εαυτό σας διαφορετικά.
Είναι η δεύτερη φορά που κουρεύομαι, όντας "μαλλιάς" και οδεύοντας προς το νορμάλ, και μπορώ να πω πως επειδή η απόφασή μου ήταν ίσως και επιβεβλημένη, καθώς με τα μαλλιά που'χανα καθημερινά έπλεκα χαλαρά τις κάλτσες όοοολου το στρατού, το θέαμα του ψαλιδιού μέσα από τα μαλλιά μου δε με επηρέαζε καθόλου. Την πρώτη φορά που είχα πάλι μακρύ μαλλί και κουρευόμουν, ένιωθα πολύ άσχημα, καθώς ένιωθα πως "πρόδιδα" το ύφος μου, το ροκ, την αλητεία και την άρνηση, κομφορμιζόμουν δηλαδή στα πλαίσια που ανέκαθεν έκραζα. Είναι η πρώτη φορά που το παραδέχομαι αυτό, κάποτε με ένοιαζε πάααρα πολύ για το τι σκέφτεται ο κόσμος για μένα και για το αν και πως θα με υποδέχονταν πάλι με το νέο μου λουκ. Τώρα όπως κανείς μπορεί να καταλάβει, είπα σε δυο τρεις κοντινούς φίλους ότι πάω για κούρεμα επειδή έχω τριχόπτωση και επειδή δε θέλω να μείνω κουρούπα απ τα 23 μου και όλο αυτό πάνω στην κουβέντα, δεν άνοιξα ολόκληρο διάλογο. Πήγα, κουρεύτηκα, βγήκα, είδα το μπασκετάκι μου και γενικά συνέχισα να κάνω ότι έκανα και πριν, με 30 πόντους πιο πολύ μαλλί.
Το μαλλί γενικά είναι το πιο ευπροσάρμοστο εξωτερικό χαρακτηριστικό που διαθέτουμε-όσοι τεσπα το διαθέτουμε- και που είναι ικανό να χαρακτηρίσει κάποιον ή να του δώσει ένα προσδιορισμό για την προσωπικότητά του. Ας πούμε στην Αρχαία Σπάρτη, οι πολεμιστές τα...μετρούσαν τα μαλλιά τους! Το μάκρος σήμαινε και πυγμή, δύναμη και ικανότητα. Ο κακομοίρης ο Σαμψών που του κόψαν την αλογοουρά και έχασε τη δύναμή του? Ή ο Χριστός, ο τέλειος Άνθρωπος, απεικονίζεται με μακρύ ξανθό μαλλί, ασχέτως με το γεγονός πως στην Ιουδαία τότε δεν κυκλοφορούσε ξανθό κεφάλι. ΄Κάπου στα 60's, ο μακρυμάλλης λέγονταν "γιεγιές", εκ του "she loves you, yeh, yeh, yeh", των Beatles και ήταν συνώνυμο του "τεντιμπόυ", του αναρχικού και του κομμουνιστή. Σήμερα υπάρχουν πολύ τύποι μαλλιού, που ο καθένας είναι κάτι σαν έμβλημα της κάθε υποκουλτούρας. Ο ροκάς πρέπει να χει μακρύ μαλλί πιασμένο κότσο. Μακρύς κότσος=πολύ ροκάς. Υπάρχει ο σκυλάς, που συνήθως έχει μαύρα μαλλιά κοντά και τα σηκώνει καρφάκια με τζέλ. Υπάρχει το emo style, που φοριέται και πολύ από τα σχολιαρόπαιδα. Το ύφος αυτό επιτάσσει φράντζα που καπακώνει το ένα μάτι, σηκωμένο το πίσω μέρος και άφθονο styling.
Κάθε στυλ παραπάνω όπως θα είδατε και πολλά άλλα που κυκλοφορούν εκεί όξω και βαριέμαι να μνημονεύω, εδράζεται σε δυο πυλώνες: μουσική και μαλλιά. Αν ακούς ροκ είσαι ροκάς και πρέπει να χεις μακρύ μαλλί για να μπεις στο ροκ μπαρ και να γίνεις, έστω και υποσυνείδητα, πιο αποδεκτός απ τους ομοίους σου. Ανάλογα κυλάνε και οι παραπάνω συλλογισμοί. Και ερωτώ: απαγορεύεται να είναι κάποιος σκυλάς, αλλά να γουστάρει και κανένα ροκάκι στ' αμάξι του και να χει το μαλλί φραντζέ?? Νομικά όχι, δεν ξέρω όμως κατά πόσο αποδεκτός γίνεται από τους εκπροσώπους κάθε υποκουλτούρας. Εσείς που ακούτε ροκ εκεί έξω, είστε ας πούμε σε ένα ροκ μπαρ. Με το που μπει μια γυναίκα που φοράει ένα φουστάνι ας πούμε, θα γυρίσει όλο το μαγαζί και θα πει με μια φωνή "από που ήρθε αυτή", η οποία μπορεί να ναι και πιο ροκού και απ το ροκά.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο άνθρωπος πάντα είχε και θα έχει την ανάγκη να ανήκει σε κάποιον ή κάπου τέλος πάντων, γιατί έτσι νιώθει ασφαλής στην "αγέλη" του, νιώθει προστατευμένος και νιώθει πως μπορεί να εκφραστεί πιο άνετα. Γι αυτό και μετά το λύκειο, που ανοιγόμαστε πλέον στον κόσμο, πολλοί αλλάζουν γούστα, γιατί απλά νιώθουν αλλού καλύτερα. Πόσοι μεταλάδες πχ μετά το λύκειο το "γύρισαν" και πλέον αν τους πεις για συναυλία μπάντας που κάποτε λάτρευαν θα μείνουν απαθείς. Γιατί άραγε βλέπαμε συχνά τα πιο ήσυχα και μικρόσωμα παιδιά σε κάποια φάση στο λύκειο να κυκλοφορούν με μια μπλούζα Cradle of Filth?? Εε?? Δεν ποινικοποιώ λοιπόν την ανάγκη κανενός να εντάσσεται όπου και να εντάσσεται. Αυτό που δε μ' αρέσει όμως είναι η καταπιεστική ένταξη και παραμονή κάποιου στους κόλπους μιας υποκουλτούρας ίσως και δυσβάσταχτης για την προσωπικότητά του. Αυτό που δε μου αρέσει είναι να βλέπω μεταλογκόμενες που κολλάνε δίπλα σε τελειωμένα τυπάκια, μόνο και μόνο επειδή είναι σε μπάντα. Δε μου αρέσει που χαρακτηρίζεται-και κάποτε το'κανα και εγώ- ένας άνθρωπος αλήτης επειδή έχει μοϊκάνα. Δε μου αρέσει που ενώ στο αντικείμενό μου είμαι σοβαρός και με τους ανώτερός μου έχω τυπικότατες σχέσεις ευγενείας, αυτοί να με κρίνουν από τον κρίκο που φοράω στ' αυτί μου και όχι απ' τη δουλειά μου. Δε μου αρέσει να με βλέπει κάποιος να είμαι αξύριστος και να με θεωρεί βρώμικο, τη στιγμή κατά την οποία αυτός είναι ο βρώμικος, απλά είναι ξυρισμένος. Δε μου αρέσει να κρίνω και να κρίνομαι από τη μπότα, απ' το σκουλαρίκι, από το βάψιμό μου-για τις γυναίκες λέω- από τη μπλούζα μου ή από τη σαγιονάρα μου. Προσωπικά εγώ για μένα, αυτά τα κόμπλεξ τα'χω ξεπερασμένα. Δηλαδή θα βάλω τη σαγιονάρα μου και θα πάω στο μεταλάδικο, so f*cking what?? Μεγάλο επίτευγμα θα μου πεις. Τσέκαρε πως θα σε κοιτάξουν όμως, αυτοί που μέσα από τη μουσική κράζουν το κατεστημένο και τους τύπους.
Με λίγα λόγια, εύχομαι να ζήσω τη μέρα που οι άνθρωποι δε θα έχουν ανάγκη του να εντάσσονται σε λόμπυ κουλτούρας για να νιώθουν κοινωνικά όντα. Αυτή η μαζοποίηση, η κονσερβοποίηση κάνει κακό σ' όλους, και κάνει και κακό και στη μουσική μας, και στο διάλογο, και στη δουλειά μας, στη σκέψη, στη σχέση, στη φιλία κλπ. Κόψτε τα στραβά βλέμματα σε ότι δεν καταλαβαίνετε, δείτε το αλλιώς και πιθανότατα να δείτε και τον εαυτό σας διαφορετικά.
Ηλεκτρονικές απάτες
Τον τελευταίο καιρό μου έρχονται συνέχεια e-mail από υποτιθέμενες τράπεζες, που υπόσχονται της Παναγιάς τα μάτια, ή απλώς ζητάνε τα στοιχεία μου, γιατί δήθεν είχαν πρόβλημα με τον λογαριασμό μου, ή χρειάζονται επιβεβαίωση σε 24 ώρες αλλιώς θα χάσω τα χρήματά μου. Προφανώς και πρόκειται για απάτες, μερικές είναι πραγματικά καλοστημένες, ενώ ακόμη και κάποιος έμπειρος χρήστης μπορεί να την πατήσει, μερικές όμως είναι απλώς αστείες. Ακολουθεί το μύνημα που μου ήρθε
Good day,
Millennium Bank is proud to announce the introduction of it's new Account Express Funding Solution.
What this means to you? Faster and easier transfers of funds between your bank account and other bank accounts. It's so fast that we even got a speeding ticket :-)
You are invited to testdrive this new blazing fast Millennium Bank service right now. You'll get €26.00 to fund your account with. What's even better than actually testing the service is that you can keep the funds. That's right! €26.00 just for checking out this new solution offered by the Millennium Bank.
Click here to see how fast and easy this new service really is and get €26.00 added to your account right now just for testing.
*Using this service doesn't require a purchase.
**Your unique ID can be redeem only once and to fund one account only.
***Only 1 x €26.00 per customer.
Good day,
Millennium Bank is proud to announce the introduction of it's new Account Express Funding Solution.
What this means to you? Faster and easier transfers of funds between your bank account and other bank accounts. It's so fast that we even got a speeding ticket :-)
You are invited to testdrive this new blazing fast Millennium Bank service right now. You'll get €26.00 to fund your account with. What's even better than actually testing the service is that you can keep the funds. That's right! €26.00 just for checking out this new solution offered by the Millennium Bank.
Click here to see how fast and easy this new service really is and get €26.00 added to your account right now just for testing.
*Using this service doesn't require a purchase.
**Your unique ID can be redeem only once and to fund one account only.
***Only 1 x €26.00 per customer.
Έλεος δηλαδή! Αυτοί οι τύποι δεν προσπαθούν καν! Ακολουθώντας το link (το οποίο αφαίρεσα για ευνόητους λόγους), σε πάει σε ένα site μίας σελίδας, σε διεύθυνση που ούτε καν μοιάζει με την επίσημη, όπου όλοι οι σύνδεσμοι εντελώς τυχαία είναι σπασμένοι για λόγους "αναβάθμισης του site", η οποία μπορεί να μοιάζει με την αντίστοιχη επίσημη, αλλά απλώς ζητάει τα στοιχεία της πιστωτικής μου κάρτας. Ναι, βεβαίως, θέλετε και την την ανύπαντρη αδελφή μου μήπως; Πώς όμως μπορεί κάποιος να ξέρει αν όντως είναι απάτη ή όχι;
Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά από ότι μπορεί να φανταστεί κανείς.
Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά από ότι μπορεί να φανταστεί κανείς.
- Καμία τράπεζα δεν πρόκειται να ζητήσει ποτέ στοιχεία μέσω e-mail.
- Σε κάθε συνεδρία όπου μεταφέρονται ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, η μπάρα όπου αναγράφεται η διεύθυνση κιτρινίζει, και κάτω δεξιά του browser που χρησιμοποιείτε εμφανίζεται ένα λουκέτο. Η ύπαρξη αυτών των στοιχείων δε σημαίνει απαραίτητα πως η σελίδα είναι επίσημη, καθώς τα πιστοποιητικά μπορεί να είναι πλαστά.
- Καμία τράπεζα δεν πρόκειται να ζητήσει ποτέ στοιχεία μέσω e-mail. Ποτέ.
- Ελέγχετε λεπτομερώς τη διεύθυνση που εμφανίζεται στον browser. Μπορεί σε πρώτη ματιά να δείχνει οκ, αλλά να μην είναι το ίδιο, για παράδειγμα https://www.bestbankeva.com/login αντί για https://www.bestbankeva.org/login. Ούτε αυτό είναι απόλυτο όμως καθώς σε καλοστημένες απάτες, οι διαφορές εντοπίζονται πολύ δύσκολα.
- Καμία τράπεζα δεν πρόκειται να ζητήσει ποτέ στοιχεία μέσω e-mail. Ποτέ. Τελεία και παύλα. Εντάξει;
Καλώς σας φορτωθήκαμε
Χαίρε κοινέ θνητέ. Πρέπει να νιώθεις ρίγος και συγκίνηση, γιατί βρίσκεσαι στο πρώτο post του καινούργιου μας blog. Ποιοί είμαστε; Ένας μάτσο νέων ανάμεσα στα -σι και στα πρώτα -άντα (20 με 30 χρονών σημαίνει αυτό κρετίνε), που μεγαλώνουμε-γερνάμε ως επί το πλείστον στη τσιμεντούπολη που ονομάζουμε Αθήνα. Το internet μας προσφέρει βήμα να πούμε αυτά που μας καίνε λίγο παραέξω από απόσταση κραυγής, που έτσι και αλλιώς θα πνιγεί από τη φασαρία των δρόμων. Σε αυτό το blog λοιπόν θα γράφουμε τον πόνο μας, τη χαρά μας, την αγανάκτηση μας, και για όλα εκείνα τα πράματα που μας θυμίζουν πως τελικά είμαστε άνθρωποι. Καλή μας αρχή λοιπόν, σε κάτι που ελπίζω να εξελιχθεί και να μεγαλώσει, και γιατί όχι, να ακουστεί (διαβαστεί για την ακρίβεια) παραέξω. Αυτά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
